Οι τέλειοι άνθρωποι

Νόμιζα ότι τους ήξερα τους ανθρώπους.
Ότι είχα καταλάβει το πως σκέφτονται.
Το πως νιώθουν.
Το πως αντιδρούν.

Νόμιζα ότι υπάρχει εκεί έξω ένας τέλειος άνθρωπος για τον καθένα.
Ή και δύο.
Ή και τρεις.
Δεν έχει σημασία.

Νόμιζα ότι υπάρχει ένας τέλειος άνθρωπος στον οποίο μπορείς να πιστεύεις.
Να του ζητάς ειλικρίνεια και να στη δίνει.
Να ακούς τη φωνή του και να νιώθεις ασφαλής στη ζεστασιά της.
Να τον κοιτάς στα μάτια και να ξέρεις ότι σου λέει αλήθεια.

Νόμιζα ότι υπάρχει ένας τέλειος άνθρωπος που δεν χρειάζεται να του μιλήσεις για να σε καταλάβει.
Αρκεί να τον κοιτάς.
Να τον αγγίζεις.
Να τον φιλάς.

Νόμιζα ότι υπάρχει ένας τέλειος άνθρωπος που δεν θέλει να σε πληγώσει.
Που δίνει τα πάντα για εσένα όπως τα δίνεις κι εσύ για εκείνον.
Που βάζει εσένα στο ίδιο σημείο με τον εαυτό του, αν όχι παραπάνω.
Που προσπαθεί να σε κάνει ευτυχισμένο.

Νόμιζα ότι υπάρχει ένας τέλειος άνθρωπος στον οποίο αξίζει να δώσεις τα πάντα.
Να αφεθείς.
Να μοιραστείς.
Να ερωτευτείς.

Νόμιζα ότι υπάρχει ένας τέλειος άνθρωπος που θα σε αγαπάει τόσο πολύ ώστε να μην σε απογοητεύσει.
Να μην σε τρελάνει.
Να μην σε αμφισβητήσει.
Να μην σε προδώσει.

Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι.
Μόνο τέλειες στιγμές μαζί τους.

Τέλειες στιγμές τις οποίες φροντίζουν πολύ γρήγορα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι να σου τις καταστρέψουν.

Νόμιζα ότι αυτές οι στιγμές δεν καταστρέφονται.
Νόμιζα…