Μην πατήσεις τη γραμμή

Χείλη πρησμένα, μάτια υγρά.
Σκέψεις που ηχούνε δυνατά στο μυαλό.
Αρτηρίες γεμάτες ζωή.
Μέχρι που… Αλλά δεν πειράζει.

Γροθιές που σφίγγουν για να σπάσουν το γυαλί.
Θρύψαλα στο δάπεδο από ένα παλιοκαιρισμένο είδωλο.
Τα χέρια ματώνουν στους χόνδρους των δαχτύλων.
Τα ίδια δάχτυλα που κάποτε μπλέκονταν με ξένα σε γαλάζιους περιπάτους.

Πόνος λυτρωτικός.
Γλυκός και δύσκολος να τον αντέξεις.
Κραυγή πνιγμένη σε δάκρυα και αναμνήσεις.
Η ίδια κραυγή που κάποτε υπάκουε πιστά στην ηδονή.

Το ίδιο μπουκάλι.
Με άλλη ετικέτα κάθε φορά, με άλλη ψυχή.
Πικρή τροφή, ανίκανη να θρέψει τη μεθυσμένη του δίψα.
Δίψα για εικόνες αιγιαλών και μυρωδάτα καλοκαίρια.

Απομεινάρια έρωτα.
Ο έρωτας ως απαίτηση.
Ο έρωτας ως παρόρμηση.
Ο έρωτας ως απλά η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον άνθρωπο που είσαι και στον άνθρωπο που μπορείς να γίνεις.

Ένα παγωμένο σίδερο στο χέρι.
Όψη γνώριμη, αίσθηση πρωτόγνωρη.
Ένα άγγιγμα ήταν αρκετό να διακόψει την αναπνοή.
Μια αναπνοή που κάποτε ζέσταινε μόνο το δικό του αυτί.

Απολογία κάθαρσης πάνω από το άψυχο κορμί.

Τι μπορείς να γνωρίζεις εσύ για τον έρωτα;
Τι μπορούσα να ελπίζω εγώ από τον έρωτα;
Για ποιόν έρωτα έχασες τη νιότη σου;

Γιατί;