Ο Francois

Ο Francois ήταν ένας κλασικός 40άρης Γάλλος εργαζόμενος. Δούλευε σε μια μεγάλη Γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία. Τον πρώτο χρόνο που δούλευε ένοιωθε περήφανος κάθε φορά που έβλεπε στο δρόμο ένα αυτοκίνητο που είχε περάσει από το χέρι του. «Συμβάλω κι εγώ σ’ αυτόν τον κόσμο» έλεγε και χαμογέλαγε από μέσα του. Ένοιωθε σημαντικός. Ήταν κάποιος.

Δεν ήταν είδηση αλλά για αυτόν ήταν κάποιος.

Η ζωή του ήταν απλή. Γυναίκα, 2 παιδιά, ωραίο σπιτάκι στη γαλλική εξοχή. Όσο πέρναγαν τα χρόνια, είχε αρχίσει να ρουτινιάζει. Και στη δουλειά και στο σπίτι. Είχε βαρεθεί το ίδιο κρουασάν κάθε πρωί, την ίδια μπαγκέτα με ζαμπόν foue κάθε μεσημέρι και την εναλλαγή της γυναίκας του από boeuf bourgignon σε tartuflette το βράδυ. Όσο για sex η γυναίκα του προτιμούσε να κάνει cybersex στο internet την ώρα που αυτός έλειπε.
Μόνο τα παιδιά του, του έδιναν λίγη χαρά αλλά κι αυτά δεν τον καταλαβαίναν. Είχαν απαιτήσεις. Για λεφτά, παιχνίδια και εκδρομές. Δεν τον ρώταγαν ποτέ αν ήθελε αυτός κάτι αλλά έτσι πάει. Δεν τον πίστευαν ποτέ όταν έλεγε ότι είναι πολύ κουρασμένος για να κάνει οτιδήποτε. Η ζωή του κυλούσε και αντί να γεμίζει με ζωή γέμιζε με γκρίνια και απιτήσεις. Απαιτήσεις. Απαιτήσεις. Στρες. Και να ήταν μόνο σπίτι του οι απαιτήσεις καλά θα ήταν. Στη δουλειά του οι απαιτήσεις ήταν ακόμα περισσότερες.
Με τα χρόνια είχε σταματήσει να βάζει βίδες στα αμάξια και είχε γίνει τμηματάρχης. Η δουλειά του δεν ήταν πια απλή. Είχε ευθύνες. Πόσο πεθυμούσε τις στιγμές που το μόνο που είχε να κάνει ήταν να βάζει βίδες, σαν ένα παιδί που φτιάχνει ένα μοντέλο αυτοκινήτου. Τώρα όμως έπρεπε αυτός να προσέχει όλα εκείνα τα παιδιά και να φορτώνεται τα λάθη τους. Αυτός έτρωγε την κατσάδα του αφεντικού για τον τεράστιο παιδότοπο που επέβλεπε. Δεν άντεχε. Οι μέρες πέρναγαν και δεν του πρόσφεραν τίποτα. Έψαχνε μια όαση ηρεμίας αλλά δεν την έβρισκε… γιατί δεν υπήρχε.

Καθόταν στο γραφείο του σκεφτικός. Πίσω του έπαιζε η τηλεόραση μια διαφήμιση. Μια είδηση. «Είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές της F1». Είχε συνηθίσει να είναι στο παρασκήνιο αλλά εδώ και καιρό είχε σταματήσει να νοιώθει σημαντικός, να νοιώθει ότι είναι κάποιος. Άφησε το τηλέφωνο να χτυπάει και ανέβηκε στην ταράτσα. Δεν το σκέφτηκε καθόλου. Δεν χρειαζόταν να το σκεφτεί. και μόνο η σκέψη τον γέμιζε με άγχος, με στρες. Δεν είχε σημασία πλέον. Μετά από 10 λεπτά το προαύλιο γέμισε φωνές φώτα και ειδησιολάτρεις.

Δεν ήταν πλέον κάποιος αλλά ήταν τουλάχιστον είδηση.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=114,id=85894556

Advertisements

12 Responses to Ο Francois

  1. Ο/Η eljugador λέει:

    i aftoktonia einai mia lysi. alla dystyxws i esxati..

  2. Ο/Η Ga3l λέει:

    jusque ici tout va bien..

    .. jusque ici tout va bien….

    mais l’important c’est pas la chute mais l’atterissage..

  3. Ο/Η neofitos λέει:

    #eljugador: giati dystyxws?

    #Ga3l: Bien sure αγαπητέ σινεφίλ. «La Haine» αν δεν κάνω λάθος

  4. Ο/Η neuclone λέει:

    Η ελευθερία είναι η πιο παρεξηγημένη έννοια Νεόφυτε.

    Για άλλους σημαίνει να πέσουν,
    για άλλους ν’ ανέβουν…

    Ωραία γράφεις.

  5. Ο/Η neuclone λέει:

    «Δεν ήταν πλέον κάποιος αλλά ήταν τουλάχιστον είδηση.»

    Σπουδαία ατάκα φίλε.

  6. Ο/Η sorry_girl λέει:

    Μάλιστα.Λίγες φορές έχω εντυπωσιαστεί με τόσο απλογραμμένη ιστορία.
    Μου φορέσατε ένα χαμόγελο monsieur!

  7. Ο/Η neofitos λέει:

    #neuclone: Πράγματι. Ο καθένας λογίζει διαφορετικά την ελευθερία του. Thanx

    #sorry_girl: Ελπίζω και τα επόμενα post μου να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα mademoiselle

  8. Ο/Η Panus λέει:

    eksidikeysi stin doulia, «eksidikeysi» k sto spiti. kakos sindiasmos gia ton atixo kirio.

    chanode zoes, viasmoi, as8enies..
    – mesa se ena anerxomeno web log, apo 1an an8ropo gemato zoi,
    giati toso apesiodoksia?

  9. Ο/Η neofitos λέει:

    #panus: Αν διαβάσεις τη «συναυλία» ίσως θυμηθείς πόσο εύκολο είναι να γίνεις από αισιόδοξος απαισιόδοξος και το ανάποδο. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι γενικά απαισιόδοξοι. Όλοι θέλουν να είναι αισιόδοξοι κυρίως όταν φοβούνται αλλά ίσως οι καταστάσεις να μην τους αφήνουν να είναι.

  10. Ο/Η la abeja λέει:

    Και για να το «ελαφρύνουμε» λίγο…
    Τί σκευτόταν ο κύριος Francois λίγο πριν πέσει????

    Απ.
    Είμαι ελαφρύς
    Σαν βαλίτσα στο κενό
    Σαν πολύχρωμο μπαλόνι
    Είμαι ελαφρύς!!!!!!!

    Και όταν έπεφτε είμαι σίγουρ** ότι ένιωθε ξαλαφρωμένος μέχρι να προλάβει να ξαναβαρύνει κλάσματα δευτερολέπτου πριν…………… συνηδητοποιήσει ότι η επιλογή του είναι μη αναστρέψιμη…

  11. Ο/Η neofitos λέει:

    #la abeja: μακάρι να μπορούσε να αποτυπωθεί σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης αυτή η σύντομη αλλά και τόσο μακρινή διαδρομή. Σωστ** πάντως

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: