Mind the gap

Ο Γιάννης ήταν πολύ ντροπαλός.
Πιο ντροπαλός και από εσώκλειστη καθολική μαθήτρια που δεν την έχει δει ο ήλιος για 15 χρόνια και την πάνε να γνωρίσει τον Πάπα στο Βατικανό. Και να πεις ότι ήταν πολύ μικρός. 20 χρονών ήταν και τους βασικούς κανόνες επικοινωνίας και ευγένειας θα έπρεπε να τους γνωρίζει. Και τους γνώριζε, αλλά δεν μπορούσε να τους εφαρμόσει.
Το πρόβλημα του Γιάννη του επέτρεπε να επικοινωνεί άνετα αποκλειστικά και μόνο με τους κολλητούς του. Έπρεπε να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και αυτό θα το κατάφερνε μόνος του. Έπρεπε επιτέλους να βρει μια γκόμενα. Οποιαδήποτε. Δεν είχε σημασία. Αρκεί να πήγαινε να της μιλήσει.

Ο εκνευριστικός θόρυβος διέκοψε τις σκέψεις του Γιάννη. Ήταν η πόρτα του τρένου που έκλεινε στο σταθμό Φάληρο. Σηκώνοντας τα μάτια από το κινητό και το ηλίθιο παιχνίδι που έπαιζε καθημερινά, παρατήρησε μια όμορφη κοπέλα που είχε καθήσει απέναντί του. Έτσι όπως σήκωσε το βλέμμα του, δεν ήταν δυνατόν να μη γίνει αντιληπτός από την κοπέλα η οποία προφανώς αμήχανα του χαμογέλασε, αντί να γυρίσει το βλέμμα της αλλού.
Ο Γιάννης χαμήλωσε απότομα το βλέμμα στο κινητό του σαν να είχε κάνει κάποιο έγκλημα. Ντράπηκε μόνο και μόνο στη σκέψη ότι η κοπέλα μπορεί να νόμιζε ότι ίσως και να υπήρχε πιθανότητα να την είχε κοιτάξει επειδή του άρεσε. Αμέσως κοκκίνισε και κοίταξε να κρυφτεί πίσω από τα 2 τετραγωνικά εκατοστά της οθόνης του κινητού του. Μάταια βέβαια.
Μες τη ντροπή του ο Γιάννης θυμήθηκε τον κολλητό του τον Κώστα που το προηγούμενο βράδυ του ανέλυε το πόσο σημαντικό ήταν να φάει την πρώτη του χυλόπιτα face to face και όχι δι’ αλληλογραφίας. «Θα σου δώσει θάρρος για τη συνέχεια και που ξέρεις, μπορεί και να μην τη φας και να σου κάτσει η γκόμενα, αν και αμφιβάλλω έτσι και πας πάλι σαν κλαμμένο μουνί». Το τελευταίο ήταν που τον είχε πειράξει πιο πολύ απ’ όλα. Είχε βαρεθεί τους μάγκες κολλητούς του που του έλεγαν τι να κάνει. Είχε βαρεθεί τους άντρακλες κολλητούς του που την έπεφταν σε 4 γκόμενες τη μέρα. Μήπως αυτοί γαμούσαν περισσότερο από εκείνον; Αρχίδια. Αλλά αυτός θα προσπαθούσε να αλλάξει, να γίνει καλύτερος και από τους κολλητούς του. Σήμερα κιόλας. Με τη γκόμενα που καθόταν απέναντί του.
Δειλά δειλά σήκωσε ξανά το βλέμμα του για να την παρατηρήσει καλύτερα. Ίσια ξανθοκάστανα μαλλιά, καστανά μάτια που κοίταζαν τις γιαγιάδες στο σταθμό της Καλλιθέας, μια μικρή ελιά στο μάγουλο και λεπτά αλλά πολύ ωραία χείλη. Α ναι. Και ωραία στητά βυζιά και λεπτά πόδια (για να μην ξεχνάμε και την ανδρική του υπόσταση).
Ο Γιάννης αποφάσισε να κατέβει στο σταθμό που θα κατέβαινε εκείνη και να της κάνει μια ερώτηση πριν κατέβουν. Αν ήταν τυχερός και ήξερε την περιοχή θα της ζητούσε να του δείξει που είναι το ανθοπωλείο που θα έψαχνε. Ε και αφού θα του το έδειχνε, θα της έλεγε να περιμένει λίγο και θα πήγαινε να της φέρει ένα λουλούδι από μέσα. Όχι δεν τον σκέφτηκε αυτό τώρα. Το είχε σκεφτεί 500 φορές. Για την ακρίβεια το σκεφτόταν κάθε φορά που έβλεπε μια ωραία γκόμενα στο τρένο. Άλλοι σκέφτονται τι θα έκαναν αν κέρδιζαν το Τζοκερ. Ε ο Γιάννης σκεφτόταν πως θα έριχνε μια γκόμενα. Τώρα όμως είχε έρθει η ώρα του. Η ώρα να βρει γκόμενα ή να φάει χυλόπιτα. Ότι από τα δύο και να συνέβαινε δεν τον ένοιαζε. Του αρκούσε ότι θα προσπαθούσε.
Η κοπέλα σηκώθηκε στο Μοναστηράκι. Ο Γιάννης εκτινάχθηκε από το κάθισμά του. Την ώρα που περίμεναν να ακινητοποιηθεί το τρένο τα βλέμματά τους ξανασυναντήθηκαν και η κοπέλα του χαμογέλασε… ξανά. Ο Γιάννης ήταν έτοιμος. Στάθηκε δίπλα της και άνοιξε το στόμα του να μιλήσει:

«Μήπως ξέρεις που έχει εδώ κοντά ένα pet shop, γιατί αρρώστησε το σκυλάκι μου και βγήκα να του πάρω φάρμακα;»
«Ναι, εδώ δίπλα έχει, θα σου δείξω»

Ο Γιάννης παρακολουθούσε με το στόμα ανοιχτό έναν μαλάκα να του κλέβει τη γκόμενα. Η πόρτα άνοιξε και το νεοσυσταθέν ζευγάρι βγήκε. Ο Γιάννης ακολούθησε με το στόμα πάντα ανοιχτό αλλά δεν πρόσεξε το “κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας” και σαβουριάστηκε. Το ζευγαράκι τον κοίταξε που ήταν πεσμένος κάτω και συνέχισαν να περπατούν γελώντας.

Τους έκανα και να γελάσουν, ο μαλάκας.
Το βράδυ που θα πηδιούνται θα λένε μεταξύ τους: «Θυμάσαι το μαλάκα που έπεσε κάτω;» και θα γελάνε. Που να μην του σηκωθεί ποτέ του παλιόπουστα.
Ούτε μια χυλόπιτα δεν είμαι άξιος να φάω.
Μαλάκες όλοι.

mindthegap.jpg

Advertisements

6 Responses to Mind the gap

  1. Ο/Η elPadrino λέει:

    Ena boukali jack 8a boh8ouse para poly ton filo Giannh na kanei thn «kinhsh» toy.

    ps: «. Άλλοι σκέφτονται τι θα έκαναν αν κέρδιζαν το Τζοκερ» .. dude apo tis agaphmenes mou skepseis 🙂

  2. Ο/Η neofitos λέει:

    #elPadrino: μπορεί αν και φοβάμαι ότι με το whiskey θα τα έκανε σκατά μετά. Κι εμένα είναι η αγαπημένη μου. Έχω μοιράσει εγώ λεφτά…

  3. Αυτό το «κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας» υπάρχει ακόμα ρε παιδιά στο Μοναστηράκι; Έχω καιρό να ρθω Αθήνα κι έχω χάσει επεισόδια!

    Ξέρω τι του χρειάζεται πάντως του Γιαννάκη αλλά, άσε, δεν το λέω καλύτερα…

  4. Ο/Η neofitos λέει:

    #αλεπού: έχω κι εγώ καιρό να πάω από κει αλλά νομίζω ότι υπάρχει ακόμα. για πες, για πες…

  5. Ε,,, άστο.

    Μας βλεπ ου δουρυφόρους Μήτσου μ’…!!!
    χι,χι,χι…

  6. Ο/Η neofitos λέει:

    #αλεπού: ε, το άφησε μάλλον. don’t look up.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: