Χρόνια πολλά Αργύρη

Ο Αργύρης φόρεσε το γιορτινό του τρίγωνο καπελάκι.
Είχε μαζέψει τους φίλους του για να γιορτάσει τα 39α γενέθλιά του.
Δεν του άρεσε που γινόταν 39. Δεν ήθελε να γίνει 39. Όχι όπως δεν ήθελε να γίνει 19, 24, 32. Τα προηγούμενα γενέθλια δεν τον πείραζαν. Έχω ακόμα χρόνια έλεγε. Αλλά κάτι εκεί στα 39 τον χάλαγε. Είχε πει στον εαυτό του ότι όταν πάταγε τα 40 θα έπρεπε να σοβαρευτεί, να κάνει οικογένεια, παιδιά, σκυλιά, γατιά. Το ότι έμπαινε λοιπόν στα 39 τον γέμιζε άγχος για τον επόμενο χρόνο. Ένοιωθε ότι έπρεπε να κάνει μέσα σε ένα χρόνο αυτά που δεν είχε κάνει όλα τα προηγούμενα.
Ήθελε να γίνει ξανά 36, άντε 37. Τι ωραία που ήταν αυτά τα χρόνια. Τι ξένοιαστα. Δεν ήθελε να πάει πιο κάτω. Θα ήταν επικίνδυνο. 36 με 37. Το ιδανικό. Εκεί που όλα είναι ιδανικά και ωραία. Γιατί να μην υπάρχει κάτι να τον ρίξει από τα 39 στα 36-37;
Τα μπακούρια οι φίλοι του είχαν μαζευτεί από νωρίς στο σπίτι του. Ο Αργύρης οργάνωνε ωραία πάρτι με πολύ φαΐ. Γι’ αυτό είχαν πάει κι από νωρίς οι φίλοι του, για να φάνε τα πατατάκια, τα τυρογαριδάκια, τα τυροπιτάκια, τις μπόμπες και τα κεφτεδάκια. Παιδικό το πάρτι απ’ ότι καταλαβαίνετε παρά τα χρόνια του. Γιατί ένοιωθε νέος. Γιατί ένοιωθε ότι του άξιζε ένα παιδικό πάρτι.
Ανάμεσα στους φίλους του που είχαν αράξει στους καναπέδες με το 3ο πιάτο φαΐ και το χέρι στο πόδι της γυναίκας-γκόμενάς τους ήταν κι ο Ανέστης ο οποίος είχε φέρει και μια ξαδερφούλα του στο πάρτι, την Άννα. Φοιτήτρια ακόμα η ξαδέρφη, 25 ετών. Μελαχρινή με καστανά μάτια, όχι ιδιαίτερα ψηλή αλλά με ωραίο σώμα. Δεν ήταν πάρα πολύ ωραία αλλά του Αργύρη του φαινόταν πολύ καυλιάρα. Και φρόντιζε αυτή να φαίνεται έτσι κάθε φορά που τον κοίταζε με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις.
Όταν έσβησε τα κεράκια άρχισε να φιλάει όλο τον κόσμο. Ένοιωθε να του δίνουν όλοι τα φιλιά του Ιούδα πριν του σταυρώσουν πάνω του τον αριθμό 39. Τελευταία είχε μείνει η Άννα. Το «Χρόνια Πολλά» συνοδεύτηκε από ένα φιλί στο στόμα. Ο Αργύρης κόντεψε να πέσει κάτω. Όχι ότι ήταν κανένας ανέραστος. Και με μικρούλες πήγαινε και όλα τα έκανε. Απλά εκείνη τη μέρα το είχε ανάγκη αυτό πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Η Άννα ήταν η ευκαιρία του να πέσει από τα 39 στα 36.
Έδιωξε όλο τον κόσμο από το πάρτι στις 3 με τη πρόφαση της αυριανής δουλειάς. Ο Ανέστης πήγε την Άννα σπίτι της η οποία ήρε αμέσως ταξί και γύρισε σπίτι του Αργύρη. Εκείνος την περίμενε και φαντασιωνόταν τι θα της έκανε. Και η Άννα φρόντισε να του τα κάνει όλα πραγματικότητα. Μετά από 3 ώρες συνεχόμενης ηδονής ο Αργύρης είχε ξεθεωθεί. Το ίδιο και η Άννα, η οποία του ζήτησε ένα παυσίπονο για τον πονοκέφαλο.
Ο Αργύρης πήγε στο μπάνιο και βρήκε το κουτάκι με τα Depon. «Αναλγητικό – αντιπυρετικό». Από μικρός έπαιρνε Depon για να ρίξει τον πυρετό του. Από 39 σε 36,6. Χαμογέλασε με την ειρωνεία της τύχης. Αυτό ήθελε και σήμερα από την Άννα. Να τον ρίξει από τα 39 στα 36,6. Έβαλε το Depon να αναβράσει σε ένα ποτήρι νερό και το πήγε στη Άννα. Ξάπλωσε δίπλα της στο κρεβάτι και άρχισε να γελάει. Όχι λίγο. Πολύ. Νευρικά. Φαντάστηκε πολλές μικρές Αννούλες (μιας χρήσης βέβαια) κλεισμένες σε ένα μικρό κυλινδρικό κουτάκι έτοιμες να πέσουν στο νερό και να αναβράσουν. Η Άννα δεν καταλάβαινε γιατί γελάει τόσο πολύ, ντύθηκε και σηκώθηκε και έφυγε, χωρίς καν να πιει το Depon της.
Ο Αργύρης φόρεσε το γιορτινό του καπελάκι, πήρε το ποτήρι στα χέρια του και το κατέβασε μονορούφι.
«Στην υγειά σου»

Advertisements

17 Responses to Χρόνια πολλά Αργύρη

  1. Ο/Η Bookofski λέει:

    παρα μα παρα πολυ καλό!
    Ανέβηκες level σήμερα…

  2. Ο/Η Ga3l λέει:

    pshthikes na grapseis gia pyretous ee?

    na sou pw, den pisteyw me ayta pou les gia ta atoma pou pane sta party toy argy
    gia to poly fai na yponoeis tipota? 😛

  3. Ο/Η κολοκύθι λέει:

    ΩΧ! Ο Αργυρης του πασκαλ!

    Ένας κομπλεξικός τζόβενος. Πολύ μεινστριμ τύπος.

  4. Ο/Η Rigelian λέει:

    Εξαιρετικό, μου έφτιαξε την διάθεση!

    Αισιοδοξότατο αν και διέκρινα, στο τέλος, μια υποβόσκουσα νότα θλίψης. Μήπως έκανα λάθος;

  5. Ο/Η neofitos λέει:

    #Bookofski: yes. πέρασα πίστα. See you in the next level

    #Ga3l: ε αφού ήμουν άρρωστος ο άνθρωπος. Μόνο αυτό το στοιχείο είχε σχέση με μένα και κανένα άλλο. Σλουρπ σλουρπ

    #κολοκύθι: ρώτησα τον pascal και μου είπε ότι θα μου εξηγήσει αργότερα. ακόμα περιμένω. Άντε ρε pascal

    #Rigelian: thanx. καμμία νότα θλίψης πάντως

  6. Ο/Η Captain Green λέει:

    Σχετικά με τον Αργύρη του Pascal

    Αργύρης (παρτ ουάν)

  7. Ο/Η pascal λέει:

    τι να εξηγήσω ρε
    άσε, στενοχωριέμαι λίγο που το άφησα ημιτελές

    (ωραίο ποστ, btw)

  8. Ο/Η neofitos λέει:

    #Captain green: thanx captain

    #pascal: ε άντε, τέλειωσέ το. thanx

  9. Ο/Η martina λέει:

    Ο πυρετός δεν είναι ασθένεια, είναι σύμπτωμα… τα αναλγητικά καταπραϋνουν το σύμπτωμα αλλά δεν καταστέλλουν την ασθένεια… ο κάθε Αργύρης δεν θα αργήσει να έρθει αντιμέτωπος με την υποβόσκουσα «ασθένεια» του και οι κάθε είδους «δόσεις» αναλγητικού δεν θα επαρκούν για να μειώσουν τον «πόνο» του….

  10. Ο/Η Rigelian λέει:

    Μα, ποια είναι η «ασθένεια» ;

  11. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: ασ’ τον να το χαρεί μέχρι τα 40 του. Αυτό έχει θέσει ο Αργύρης ως όριο.

    #rigelian: θεωρώ ότι θα επανέρθει η martina να απαντήσει

  12. Ο/Η martina λέει:

    Με παρεξήγησες Νεόφυτε..είμαι υπέρ της χαράς μέχρι της τελευταίας εγκόσμιας ανάσας μας ….και επειδή είμαι υπέρ έγραψα ό,τι έγραψα….

    Η ασθένεια είναι η «εθελοτυφλία»…ο Αργύρης δεν εξελίχθηκε καθόλου στα 39 χρόνια ζωής του ακριβώς γι αυτό τον λόγο… ακόμα και τα πάρτι του είναι παιδικά…αυτονανουρίζεται σε ένα όνειρο που δεν είναι παρά ένας εφιάλτης…θα του ευχόμουν να μην ξυπνήσει ποτέ αλλά δεν είμαι τόσο καλή….

  13. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: για πολλά πράγματα στη ζωή ευχόμαστε να μην είχαμε ξυπνήσει ποτέ. Αφού τα έχει καταφέρει ως τα 39 του, ίσως του αξίζει.

  14. Ο/Η martina λέει:

    Ο Αργύρης αναβάλλει το ξύπνημα ..εμμένει στην παιδικότητα – η παιδική ηλικία έχει τον χαρακτήρα της ανεμελιάς ακριβώς για το λόγο ότι δεν χρειάζεται να επιλέξουμε…ίσως ο Αργύρης αντιδρά ενστικτωδώς παρατείνοντας την παιδική του ηλικία για να αποφύγει τις προκαθορισμένες «επιλογές» που του σερβίρει η κοινωνία… αφού δεν έχει να αντιπροτείνει δικές του ή αν τις έχει, του λείπει το θάρρος να τις προτάξει…

    Η ροπή προς στην αυτούπνωση είναι αναμενόμενη αφού η βεβαιότητα που μας προσφέρει η άγνοια είναι σαφώς ευκολότερη από την αβεβαιότητα που μας προσφέρει η γνώση…

  15. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: είναι σύνηθες να προτιμάμε το όνειρο από τη ζωή. Όπως ηαυτή η μικρή ξενέρα που νοιώθεις όταν τελειώνει ένα έργο στο σινεμά, που πρέπει να βγεις από τον όμορφο κόσμο που σε είχε βάλει η ταινία και να επιστρέψεις στον δικό σου κόσμο που έχει κανόνες και όρια.

  16. Ο/Η martina λέει:

    neofitos:Πως θα σου φαινόταν να μπορείς να ορίζεις τα όνειρά σου?

  17. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: πολύ μαλακία να και λίγο ως πολύ τα όνειρά μας δεν είναι τόσο μακριά από αυτά που πραγματικά ζητάμε, οπότε έστω και υποσυνείδητα τα ορίζουμε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: