Εκστρατεία κατά της τυπικής μαλακίας

«Καλησπέρα κε Γιώργο»
«Καλησπέρα… Τι κάνεις;»
«Καλά»

«Τι άλλα νέα;»
«Τα ίδια… ήρεμα»
«Σίγουρα;»
«Ε ναι»
«Α ωραία. Καλό απόγευμα»
«Επίσης»
Μια τυπική συζήτηση Δευτέρα απόγευμα στο φούρνο της γειτονιάς σου. Μια κλασική μαλακία που πρέπει να πεις με τον μαγαζάτορα έτσι για να περάσει ώρα. Μια συζήτηση που δεν εξυπηρετεί κανέναν.
Μια συζήτηση που πρέπει να είσαι πολύ μαλάκας για να θεωρήσεις ότι αποσκοπεί σε κάτι ή έστω ότι γίνεται από πραγματικό ενδιαφέρον. Δεν λέω. Μπορεί να τον αγαπάς τον φούρναρη. Μπορεί να σε αγαπάει κι αυτός. Και μπορεί και κάποια στιγμή να κάνετε μια ειλικρινή συζήτηση αμοιβαίας αγάπης και εκτίμησης. Αλλά μια φορά στον ένα μήνα. Όχι κάθε μέρα. Όχι κάθε φορά που θα πας στο φούρνο. Κάθε φορά που θα πας θα κάνεις την τυπική συζήτηση τύπου σε συμπαθώ αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας και στο δείχνω με τις άκυρες ατάκες μου.
«Τα ίδια… ήρεμα»
«Σίγουρα;»
Τι σίγουρα; Για να στο λέω προφανώς και σίγουρα. Ο φούρναρης οφείλει να σε ρωτήσει τα νέα σου κι ας μην θέλει να τα μάθει. Κι εσύ οφείλεις σαν καλός πελάτης που σέβεσαι και τον εαυτό σου που βαριέται να ανοίξει κουβέντα αλλά σέβεσαι και τον φούρναρη που προφανώς σε ρώτησε από απλή ευγένεια και επαγγελματισμό, να μην ανοίξεις διάλογο αλλά να απαντήσεις με ένα «τα ίδια», «καλά μωρέ», «μια χαρά», «ήρεμα».
Έκτός κι αν είσαι από τους χειρότερους μαλάκες του είδους που πας στα μαγαζιά να πεις τον πόνο σου. Πήγαινε μια οποιαδήποτε μέρα στο κρεοπωλείο της γειτονιάς σου και άραξέ την λίγο περισσότερο απ’ ότι συνήθως. Σε κάθε έναν που μπαίνει απευθύνεται φυσικά η ευγενική ερώτηση «Τι κάνετε;». Πως γίνεται ρε πούστη μου να μην υπάρχει ένας άνθρωπος σ’ αυτή την κωλοχώρα να απαντήσει «είμαι πολύ καλά, ευχαριστώ». Κανένας. Ούτε καν την τυπική μαλακία «καλά μωρέ». Όλοι έχουν να πουν και από μια μαλακία. Για τον πεθερό τους που έσπασε τη λεκάνη του, για την ανιψιά τους που έχει ανεμοβλογιά και τυραννιέται κι αυτή και όλοι όσοι τη φροντίζουν, για τον άντρα τους που πολύ έχει παχύνει και θα πάθει τίποτα ο άνθρωπος. «Το άκουσες τι έπαθε ο γιος της κυρά Τασίας;». Όχι ρε φιλενάδα και δεν με ενδιαφέρει στην τελική. Δεν χαίρομαι που το έπαθε εκείνος αντί να το πάθω εγώ. Δεν διαβάζω τα νεκρόφυλλα στις εφημερίδες να χαρώ που είμαι ζωντανός. Αλλά έτσι είναι ο Έλληνας. Θέλει να πει τον πόνο του. Όχι στον γνωστό του, γιατί ο γνωστός τον έχει ακούσει 70 φορές τον πόνο και τον έχει βαρεθεί γιατί στην τελική έχει κι αυτός τα δικά του. Στον άγνωστο θέλει να τον πει που θα ντραπεί να τον διακόψει. Λες και είναι μαγκιά να έχεις άρρωστους συγγενείς. Λες και είναι διαγωνισμός, ποιος έχει την πιο ταλαιπωρημένη οικογένεια. Θα γίνει και talent show σε λίγο.
Την επόμενη φορά που θα πάτε στον καημένο τον φούρναρη, τον μανάβη, τον χασάπη, τον μανάβη, τον ψαρά, τον οτιδήποτε, πείτε του κάτι ευχάριστο, κάτι ωραίο. Κάτι που παίζει και να τον ενδιαφέρει. Κι αν δεν έχετε κάτι να πείτε μην βγάλετε πάνω του το παράπονό σας για τη ζωή. Γιατί αυτός δεν ακούει μόνο το δικό σας αλλά όλων των πελατών του. Αν δεν έχετε κάτι να πείτε, χαμογελάστε του και πείτε ότι είστε μια χαρά. Ίσως σας συμπαθήσει και περισσότερο.
Η εκστρατεία κατά της τυπικής μαλακίας ξεκινά…

Advertisements

3 Responses to Εκστρατεία κατά της τυπικής μαλακίας

  1. Μωρέ καλά κάνω εγώ και μιλάω με το ζόρι. Κι ας με λένε ξινή. Έτσι δεν είναι;;; Ουκ εν τω πολλώ το εύ!

  2. Ο/Η Rigelian λέει:

    Δύο θέματα:

    1.1 Μια καλημέρα ειν’ αυτή, πες την κι ας πέσει χάμω. Αν σου βγαίνει, τη λες. Αν όχι, δεν τρέχει κάστανο. Απλά, δεν είναι τυπική μαλακία, είναι μια έκφραση της ανθρώπινης επικοινωνίας.
    1.2 Σε ότι αφορά στη συμπεριφορά του υπαλλήλου προς τον πελάτη, εκεί τα πράγματα αλλάζουν: Είναι υποχρεωμένος ο υπάλληλος να πει καλημέρα και να χαμογελά, μόνο στην ψωροκώσταινα συναντάς μουρτζούφληδες υπαλλήλους στα μαγαζιά και, κάκιστα, τους ανεχόμαστε.

    2. Είναι η γνωστή μιζέρια και κλαψομουνίαση του τσιφτετέλληνα, να θεωρεί μαγκιά ότι έχει άρρωστη θεία, και να το διατυμπανίζει.

  3. Ο/Η neofitos λέει:

    #alepou: είσαι μια αλεπού εσύ

    #rigelian: πάντα τη λέω την καλημέρα. αναφέρομαι στη συνέχεια της καλημλερας. εγώ έχω 3-4 άτομα που βλέπω συχνά με τέτοια αφορμή και πάντα τους μιλάω αλλά γιατί πραγματικά το θέλω κι όχι από τυπικη υποχρέωση. όσο για αυτό με τους αρρώστους το σιχαίνομαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: