Ο βιρτουόζος

Ο Τζόσουα είναι βιολιστής.
Ξεκίνησε από το σπίτι του στις 7 το πρωί φορώντας ένα απλό τζιν, ένα απλό μπλουζάκι και ένα καπελάκι του μπειζμπολ. Στο ένα χέρι κρατούσε ένα κυπελλάκι καφέ και στο άλλο το βιολί του, ένα Στραντιβάριους που είχε αγοράσει πριν μερικά χρόνια. Στις 7:51 της Παρασκευής 12 ιανουαρίου ήταν ήδη έξω από τον κεντρικό σταθμό του μετρό στη Βοστώνη έτοιμος να μαγέψει τα πλήθη.
Και τι πλήθη. Όλοι οι εργαζόμενοι στα διπλανά του σταθμού γραφεία με καφέδες και donuts στα χέρια. Ο Τζόσουα άρχισε να παίζει. Μπροστά του βρισκόταν ανοιχτή η θήκη του βιολιού του, στην οποία ο ίδιος είχε ρίξει μερικά δολάρια για να πάρει θάρρος ο κόσμος. Δεν το είχε ξανακάνει αυτό, αλλά έτσι είχε δει να κάνουν οι διάφοροι βιρτουόζοι των δρόμων. Λίγα λεφτά μες τη θήκη μέχρι να τσιμπήσουν οι περαστικοί και να φιλοτιμηθούν αν βάλουν το χέρι στην τσέπη. Όταν παίζει μουσική στο δρόμο, πιο σημαντικό ακόμα κι απ’ το παίξιμο είναι το στήσιμο του καλλιτέχνη. Η όλη σκηνοθεσία που θα ψήσει τον περαστικό να κοντοσταθεί και να σου ρίξει τον οβολό του.
Ο Τζόσουα είχε καλό στήσιμο. Το μόνο κακό είναι ότι δεν φαινόταν κακομοίρης. Ο συνδυασμός απόλαυσης και οίκτου είναι αυτός που παρακινεί τους περισσότερους ανθρώπους αλλά η εμφάνιση του Τζόσουα μόνο οίκτο δεν μπορούσε να προκαλέσει. Έτσι ο Τζόσουα στηρίχτηκε αποκλειστικά και μόνο στο παίξιμό του για να βγάλει το χαρτζιλίκι του. Και ήταν πράγματι πολύ καλός ο Τζόσουα. Ίσως πολύ καλός γι’ αυτό το δρόμο. Ίσως πολύ καλός για οποιοδήποτε δρόμο και κτίριο. Ίσως πολύ καλός για τον ίδιο του τον εαυτό.
Ξεκίνησε παίζοντας το Chaconne του Μπαχ. Η εκτέλεση ήταν υποδειγματική. Από μια γωνιά του μετρό ξεπρόβαλλε το κεφάλι του Johann Sebastian που χαμογελούσε όπως το δοξάρι γλίστραγε επάνω στις χορδές του Στραντιβάριους. Ο κόσμος όμως ήταν διστακτικός. Βασικά τι διστακτικός. Φευγάτος. Έτσι πάει. Όταν πηγαίνεις στη δουλειά σου δεν σταματάς συνήθως να χαζέψεις. Δικαιολογείς ακόμα και την απανθρωπιά σου όταν βλέπεις κάποιον παράλυτο να ζητιανεύει με τη δικαιολογία ότι βιάζεσαι. Εκτός και αν… εκτός και αν ακούσεις κάτι που θα σε κάνει να κοντοσταθείς, κάτι που θα σε κάνει να ξεχάσεις τον προορισμό σου και να αφεθείς στους ήχους της μουσικής.
Ο Τζόσουα έπαιξε για 45 λεπτά περίπου. 1097 άτομα πέρασαν μπροστά του. 2194 αυτιά άκουσαν τη μουσική του Τζόσουα (εκτός κι αν πέρασε κανένας κουφός) αλλά ελάχιστοι ήταν αυτοί που μαγεύτηκαν από αυτό που άκουσαν. 7 άτομα σταμάτησαν τουλάχιστον για 1 λεπτό, 27 άνθρωποι έδωσαν λεφτά, οι πρεισσότεροι χωρίς να ανακόψουν το βήμα τους. Άνθρωποι που απλά έκαναν την καλή πράξη της ημέρας. Αυτοί και οι υπόλοιποι 1070 άνθρωποι που πέρασαν και είπαν «άλλος ένας κωλομπαράς που παίζει μουσική. Σαν όλους τους άλλους».
Ο Τζόσουα μάζεψε τα 32 δολάρια που κέρδισε και τα υπόλοιπα που είχε βάλει μόνος του και ξεκίνησε για το σπίτι του. Μετά από 20 λεπτά ήταν εκεί. Άφησε το βιολί να ξεκουραστεί στη θήκη του. Δούλεψε σκληρά σήμερα. Και για πενταροδεκάρες μάλιστα. Αλλά δεν το ένοιαζε. Το βιολί αδιαφορούσε για τα λεφτά. Αδιαφορούσε και για το όνομά του. Στραντιβάριους και μαλακίες. Σκοπός του ήταν να υπηρετεί τη μουσική. Και στα χέρια του Τζόσουα την υπηρετούσε απόλυτα.
Ο Τζόσουα άραξε στον καναπέ του και άναψε την 32 ιντσών HD LCD του. Πάτησε το play στο dvd player και η εικόνα πλημμύρισε το δωμάτιο. Είδε τον εαυτό του πάνω σε μια σκηνή να κρατάει το αγαπημένο του βιολί. Ήταν η σκηνή της Αίθουσας Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης στην οποία είχε παίξει πριν μερικές μέρες. Είδε για 20η φορά την αγαπημένη του σκηνή. Την υπόκλισή του στο τέλος σε μια κατάμεστη αίθουσα με ανθρώπους που πλήρωσαν πολύ περισσότερα από 32 δολάρια ο καθένας για να τον ακούσουν.
Ο Τζόσουα χαμογέλασε αυτάρεσκα στην τηλεόραση. Σκέφτηκε για λίγο το πόσο άδικο είναι για τους άλλους βιολιστές που παίζουν έξω από μετρό και μαζεύουν κι αυτοί 32 δολάρια. Πόσο άδικο είναι που αυτοί δεν θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να υποκλιθούν μπροστά σε ένα τόσο μεγάλο κοινό. Η σκέψη του δεν κράτησε πάνω από 5 δευτερόλεπτα. Δεν του άρεσε αυτή η σκέψη. Τον έριχνε. Πήρε τηλέφωνο τον δημοσιογράφο της Ουάσινγκτον Ποστ που σκέφτηκε να στήσει αυτό το θέμα. «Όλα οκ» του είπε και έκλεισε το τηλέφωνο.
Κι άλλη δημοσιότητα.
Κι άλλα λεφτά.
Πολύ περισσότερα από 32 δολάρια.

http://www.tanea.gr/ColumnCategory.aspx?d=20070413&nid=3936412

Advertisements

2 Responses to Ο βιρτουόζος

  1. Ο/Η katouli λέει:

    Μ’ άρεσε ο τρόπος που έγραψες την ιστορία..μπράβο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: