Μπορεί κάποιος να της απαντήσει;

Η Amira είναι μόλις 8 ετών.
Ζει στην πόλη Αρμιλί στο Βόρειο Ιράκ.
Πριν μερικές ημέρες έζησε από πολύ κοντά τη φρίκη του πολέμου.
Ενός πολέμου χωρίς αφετηρία, ουσία και ορίζοντα.
Η Amira έχει κάποιες απορίες.
Απορίες που δεν ξέρω ποιος μπορεί να απαντήσει.
Εγώ πάντως όχι.

Η Amira γεννήθηκε το 1999 στην πόλη Αμιρλί. Δεν γεννήθηκε φτωχή. Ο πατέρας της ήταν έμπορος φρούτων και μάλιστα από τους πιο ξακουστούς στην πόλη. Προμήθευε από παλιά όλες τις κυβερνητικές υπηρεσίες της πόλης με τα πιο εκλεκτά φρούτα που έβρισκε στη χώρα. Ήταν πιστός Σουνίτης και οι αξιωματικοί του Σαντάμ τον συμπαθούσαν πολύ. Σε μια επίσκεψη μάλιστα του ηγέτη, ο πατέρας της Amira είχε την τιμή να γνωρίσει τον ίδιο τον Σαντάμ και να ανταλλάξουν μερικές φιλικές κουβέντες. Η γνωριμία αυτή του είχε δώσει πολλά προνόμια στον εμπορικό κόσμο τις περιοχής και πολλές γνωριμίες με χοντρέμπορους στο Ιράκ αλλά και στις γειτονικές χώρες. Οι χώρες και οι ιερείς μπορεί να είχαν τα προβλήματά τους αλλά το εμπόριο είναι εμπόριο και δεν γνωρίζει σύνορα και εθνικότητες.
Η πολιτική κατάσταση τώρα είχε αλλάξει και οι θέσεις στα κυβερνητικά κτίρια είχαν καταληφθεί από Σιίτες αλλά ο πατέρας της μικρής Amira συνέχιζε να τα πηγαίνει καλά στη δουλειά του. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός σε όλο τον κόσμο και το καλό όνομα που είχε φτιάξει τα προηγούμενα χρόνια του εξασφάλιζε στάνταρ πελατεία στην τοπική αγορά.
Η Amira δεν είχε καταλάβει ιδιαίτερα την Αμερικανική εισβολή μιας και η μικρή της πόλη είχε πέσει σχετικά αμαχητί. Άκουγε τον πατέρα της να βρίζει και να φωνάζει κάθε βράδυ που έβλεπε τηλεόραση και στεναχωριόταν που ο μπαμπάς της αγαπούσε έναν κυριούλη που πέθανε με φρικτό τρόπο και μισούσε μερικούς καινούριους κυριούληδες από μια κακιά μακρινή χώρα που κάνουν κακό στη χώρα σύμφωνα με τον μπαμπά της πάντα. Όταν τον άκουγε να φωνάζει πήγαινε και τον φίλαγε στο μάγουλο. Και τότε εκείνος σώπαινε, γλύκαινε και μονολογούσε ότι δεν τον ένοιαζε τίποτα από όλα αυτά όσο η οικογένειά του ήταν ασφαλής κι ευτυχισμένη.
Η Amira ήταν άλλωστε η μοναχοκόρη του. Τα άλλα 4 παιδιά του ήταν αγόρια, τα οποία τα έστελνε να φέρνουν τις προμήθειες από τις γειτονικές πόλεις. Στην αγορά έπρεπε να είναι εκείνος για να τον αναγνωρίζουν οι πελάτες και να ψωνίζουν από εκείνον.
Τον τελευταίο καιρό μάλιστα έπαιρνε και την μικρή Amira στην αγορά. Δεν μπορούσε να τον βοηθήσει πολύ αλλά του έφτιαχνε τη μέρα κάθε φορά που βαριόταν με τα φιλιά και τις αγκαλιές της. Ήταν άλλωστε και η ατραξιόν του παζαριού με τα φορέματα και τα κουνήματά της. Η μάνα επέμενε να την κρατάει σπίτι να μαθαίνει από μικρή τις δουλειές του σπιτιού αλλά ο πατέρας είχε άλλη άποψη.
Το προηγούμενο Σάββατο η αγορά ήταν πιο γεμάτη απ’ ότι συνήθως. Η Amira καθόταν όπως συνήθως πάνω σε ένα ψάθινο δοχείο το οποίο το είχε γυρίσει ανάποδα. Είχε βρει ένα σκοινάκι και προσπαθούσε να θυμηθεί έναν κόμπο που της είχε δείξει την προηγούμενη μέρα ο πατέρας της. Κάθε λίγο και λιγάκι τον φώναζε και του έδειχνε το δημιούργημά της αλλά δεν το είχε πετύχει ακόμα. Τα μικρά της δάχτυλα είχαν σχεδόν πληγιαστεί από την τραχύτητα του σκοινιού αλλά εκείνη συνέχιζε να προσπαθεί για να ευχαριστήσει τον μπαμπά της.
Μετά από 3 ώρες αδιάκοπων προσπαθειών τα κατάφερε. Είχε κάνει τον σωστό κόμπο. Κοίταξε δεξιά της και φώναξε δυνατά τον μπαμπά της. Εκείνος της είχε γυρίσει την πλάτη και κοίταγε ένα αμάξι που πλησίαζε προς την αγορά και τον κόσμο να ανοίγει δρόμο να περάσει μιας και ερχόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο πατέρας της γύρισε προς την μικρή και πήδηξε πάνω της ρίχνοντάς την κάτω από το δοχείο στην προσπάθειά του να την καλύψει.

Το τελευταίο πράγμα που θυμάται η Amira είναι τα ορθάνοιχτα μάτια του πατέρα της να την κοιτούν τρομαγμένα… ακίνητα… άψυχα.

Η Amira καθόταν τώρα στην αυλή του σπιτιού της και έβλεπε τα παιδάκια της γειτονιάς να παίζουν. Ήθελε κι εκείνη να παίξει μαζί τους αλλά δεν μπορούσε να σηκωθεί. Η μαμά της είχε πει ότι μπορεί να μην σηκωνόταν ποτέ ξανά αλλά να μην στεναχωριέται γιατί εκείνη θα ήταν για πάντα δίπλα της να την φροντίζει.

Η Amira κοίταξε προς τα κάτω για να αντικρύσει το κενό από τη μεσούλα της και κάτω. Είχε χάσει και τα δύο της πόδια αλλά θεωρούσε ότι με κάποιο τρόπο θα ξαναέβγαιναν. Με κάποιο τρόπο μαγικό όπως στα παραμύθια που της διάβαζε ο μπαμπάς της.

Με τον ίδιο μαγικό τρόπο που θεωρούσε ότι θα ξαναέβλεπε το μπαμπά της και θα πήγαιναν μαζί στο μαγαζί να της μάθει κόμπους.

Αυτό που δεν μπορούσε να φανταστεί, ούτε και με κάποιο μαγικό τρόπο ήταν το γιατί εκείνο το αυτοκίνητο έκανε μπαμ και σκότωσε τον μπαμπά της και της στέρησε τα πόδια της. Το ίδιο γιατί που βγαίνει από τα χείλη πολλών Ιρακινών που έχασαν τους δικούς τους ή ένα κομμάτι του εαυτού τους. Ένα γιατί που ακούγεται καθημερινά αλλά κανείς δεν λέει να το απαντήσει.

Η Amira έχει κάποιες απορίες.
Απορίες που δεν ξέρω ποιος μπορεί να απαντήσει.
Εγώ πάντως όχι.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=111

Advertisements

13 Responses to Μπορεί κάποιος να της απαντήσει;

  1. Ο/Η Rigelian λέει:

    Η Amira ακρωτηριάστηκε και ο πατέρας της σκοτώθηκε από συμπατριώτες της και ΟΧΙ από Αμερικανούς. Άραγε θα γίνει καμμιά διαδήλωση με σύνθημα «Φονιάδες των αδερφιών σας, Ιρακινοί» ; Μπα… Στην ψωροκώσταινα ευδοκιμεί ο στείρος, ανούσιος και ηλίθιος αντιαμερικανισμός.

    Πώς το είχε γράψει ο μεγάλος Νίκος Γκάτσος;
    «νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί / με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

  2. Ο/Η Rigelian λέει:

    ΤΖΑΦΑΡ ΚΙΑΝΙ, 43 ετών, Ιρανός, εκτελέστηκε την περασμένη εβδομάδα διά λιθοβολισμού στην επαρχία Καζβίν του Ιράν, έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο από ισλαμικό δικαστήριο επειδή διέπραξε το έγκλημα, λέει, της μοιχείας. Το 2002, το υπουργείο Δικαιοσύνης της χώρας είχε ανακοινώσει ότι οι θανατικές καταδίκες δεν θα εκτελούνται. Η συγκεκριμένη είναι η πρώτη από τότε, και μάλιστα επιβεβαιώθηκε από το ίδιο το δικαστήριο που τη διέταξε. Η Διεθνής Αμνηστία κάνει έκκληση να μη γίνει τουλάχιστον η εκτέλεση και της γυναίκας με την οποία «αμάρτησε» ο Τζαφάρ, της Μοκαραμέχ Εμπραχίμι. Οι δύο τους είχαν καταδικαστεί πριν από 10 χρόνια. Από τότε ήταν φυλακισμένοι σε φυλακές που η Διεθνής Αμνηστία ονομάζει κολαστήρια.

    ΥΓ: Δυστυχώς, στη χώρα μας, υπάρχουν άνθρωποι που σχεδόν έχουν θεοποιήσει το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, ιδίως τον πρόεδρο Αχμαντινετζάντ, μόνο και μόνο επειδή είναι αντι-Αμερικανός. Για τέτοιες πρακτικές βεβαίως, ποτέ, ούτε διαμαρτυρία ούτε και κάποια μικρή έστω συγκέντρωση…

    http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=97697092

  3. Ο/Η neofitos λέει:

    #rigelian: δεν υπονόησα ότι σκοτώθηκε από Αμερικάνους αλλά θα προτιμούσα να μην είχε γίνει η σταρτιωτική επιχείρηση στο ιράκ και να είχαν αφήσει τον λαό του Ιράκ να αποφασίσει μόνος του για το μέλλον του. Κι ας υπήρχε ακόμα ο Σαντάμ. Αργά ή γρήγορα θα υπήρχε μια επανάσταση (έστω υποκινούμενη) ή ένας εμφύλιος (έστω με πολλούς νεκρούς και κάποιον ηττημένο) που θα τον ανέτρεπε. Γιατί να βρίσκεται το ιρακ σε μια αδιέξοδη κατάσταση όπως η τωρινή; Η κατοχή απλά παρατείνει τα προβληματα και δεν δίνει βιώσιμες λύσεις. πέρα από αυτό, δυνάμεις κατοχής (ωπ συγνώμη, εξομάλυνσης) που δεν μπορούν να επιβάλουν την τάξη είναι απλά άχρηστες.
    PS: πολύ μ’ αρέσει ο Μιχαηλίδης

  4. Ο/Η Rigelian λέει:

    Δηλαδή, θα προτιμούσες να είχε ακρωτηριαστεί από Ιρακινούς χωρίς Αμερικανική κατοχή, παρά από από Ιρακινούς με Αμερικανική κατοχή; Το Ιράκ ήταν πάντα σε αδιέξοδο. Όταν σκοτώνονται μεταξύ τους, τι νόημα έχει η ύπαρξη η μη Αμερικανικής κατοχής;

  5. Ο/Η neofitos λέει:

    #neofitos: θα προτιμούσα τα πόδια της Amira και της κάθε Ιρακινής να θυσιαστούν στο δρόμο προς την ανεξαρτησία και την πολιτική σταθερότητα παρά στο δρόμο προς το πουθενά και την ολοκληρωτική εξάρτηση από ένα κράτος που αδιαφορεί και ψάχνει τρόπο για να ξεφύγει από τις ευθύνες του.

  6. Ο/Η martina λέει:

    Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο…. και το βράδυ θα κοιμηθούμε ήσυχοι αφού πρώτα θα έχουμε αποκοιμίσει τις τύψεις μας…γιατί αν είχαμε ίχνος ντροπής πάνω μας θα αποστρεφόμασταν – τουλάχιστον -το βλέμμα ανθρώπων που ζητούν απαντήσεις αντί να τους ζητάμε και τα ρέστα…

    Είναι γνωστό και στις πέτρες ακόμα πως όπου πηγαίνει «ειρηνευτική» δύναμη τα πράγματα γίνονται χειρότερα… και η τακτική του «διαίρει και βασίλευε» είναι δοκιμασμένη παλαιόθεν…

    ..και στην τελική ποιό είναι αυτό το περιβόητο ΣΥΜΦΕΡΟΝ των κάθε είδους «δυτικών»? πείτε μου να καταλάβω….. ας μην φοβόμαστε τις λέξεις που θα μας χαρακτηρίσουν…μπορεί και να το αξίζουμε…

  7. Ο/Η Rigelian λέει:

    Neofite, θα προτιμούσα καμμιά ανθρώπινη ζωή να μην θυσιάζεται.

    Martina, για να διαιρέσεις και να βασιλέψεις σημαίνει ότι οι άλλοι θα ανεχθούν να διαιρεθούν και να βασιλεύονται από σένα. Το συμφέρον της Δύσης ξεκάθαρο: Να ελέγχουμε το Ιρακ και τα πετρέλαια. Το συμφέρον του Ιρακ, εξίσου ξεκάθαρο: Να μην μας ελέγχει κανείς και να πουλάμε ακριβά το πετρέλαιο μας. Ο ικανότερος ας νικήσει.

  8. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: πολύ μου αρέσει ο όρος «humanitarian intervention». σου χαιδεύει τα αυτιά.

    #rigelian: ε ναι ρε συ αλλά το παρελθόν έχει δείξει ότι τα πολιτεύματα δεν αλλάζουν αναίμακτα, ειδικά όταν εμπλέκονται θρησκείες και πολιτικά πιστεύω. όσο για το διαίρει και βασίλευε, οι ιρακινοί αντιστάθηκαν στους Αμερικανούς αλλά όπως ήταν λογικό έχασαν. Δεν ισχύει λοιπόν το «για να διαιρέσεις και να … από σένα» γιατί οι ιρακινοί το ανέχονται γιατί δεν μπορούν αυτή τη στιγμή να κάνουν αλλιώς. και το «ο ικανότερος ας νικήσει» είναι εντελώς realpolitik και εφαρμόζεται μόνο από αυτούς που έχουν τη δύναμη να το εφαρμόσουν. Άρα οι παλαιστίνιοι και οι Ιρακινοί δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οπότε αυτά που έλεγες περι διεκδικήσεων σταματάνε στο ελλιπές τους οπλοστάσιο.

  9. Ο/Η martina λέει:

    Rigelian: Λυπάμαι αλλά θα διαφωνήσω παρ΄ όλο που δέχομαι αυτό που υπονοείς με την πρώτη σου πρόταση.

    Το Ιράκ – αλλά και το κάθε Ιράκ – διακρίνεται από μία εσωτερική αστάθεια που προσφέρεται στην εύκολη εφαρμογή της συγκεκριμένης τακτικής. Η εκάστοτε «Δύση» λειτουργεί ως σπινθήρας ( δικά σου είναι τα λόγια, πιστεύω να τα θυμάσαι) για να δημιουργηθεί η απαραίτητη καύση που θα δικαιολογήσει την έξωθεν παρέμβαση που φυσικά ελάχιστα εξυπηρετεί στο σβήσιμο της φωτιάς παρά στην διατήρηση αυτής.. με τα γνωστά σε όλους μας οφέλη..

    Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάχτυλό μας και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους..

    Η «Δύση» εξυπηρετεί πολλαπλά συμφέροντα και θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι ένα ανεξάρτητο Ιράκ θα ανέβαζε τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη εις βάρος των pauvres καταναλωτών (δηλ την αφεντιά μας) .. αλλού είναι το θέμα και το ξέρεις καλύτερα από μένα..
    Είναι εξίσου αφελές να πιστεύουμε πως το Ιράκ δεν θέλει να ελέγχεται… όλοι και όλα «ελέγχονται» γιατί όλοι και όλα συνδέονται… κράτος απομονωμένο σημαίνει κράτος καταδικασμένο…

  10. Ο/Η Rigelian λέει:

    Neofite, ας αποκτήσουν οπλοστάσιο, ας παλέψουν, ας ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ επιτέλους!

    Martina, αν δεν υπάρχει ΚΑΙ οξυγόνο ΚΑΙ καύσιμη ύλη, ΟΣΟΥΣ σπινθήρες και αν πετάξεις, ΦΩΤΙΑ ΔΕΝ ΒΑΖΕΙΣ! Τόσο οι Ιρακινοί, όσο και οι Παλαιστίνιοι, προσφέρουν πολύ και από τα δύο. Τα πράγματα με το όνομά τους λέμε. Κάθε λαός ζει σε κράτος που το αξίζει, έχει κυβέρνηση που του αξίζει και παθαίνει αυτά που του αξίζουν. End of story.

  11. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: συμφωνώ περί της ανάφλεξης που προκαλεί η Δύση αναζοπυρώνοντας καταστάσεις όπως έγινε για άλλη μια φορά και στην παλαιστίνη.

    #rigelian: αυτό ακριβώς σου λέω. ρεαλισμός και μόνο ρεαλισμός τη στιγμή που οι ΗΠΑ ευαγγελίζονται τακτικές μεταφιλελεύθερες. ας μας το πουν τουλάχιστον ότι όλα είναι συσχετισμός δυνάμεων και ας αφήσουν τις μαλακίες περί ανθρωπιστικής βοήθειας και περί της αναγκαιότητας της επιβολής του δημοκρατικού πολιτεύματος σε όλο τον κόσμο για την ύπαρξη ειρήνης.

  12. Ο/Η martina λέει:

    Rigelian: Τι υπαινίσσεσαι? Μήπως μιά γενικευμένη σύρραξη ?
    Ξέρεις ποιό είναι το θέμα? Λύση υπάρχει αλλά δεν εξυπηρετεί ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΑ κανένα οικονομικό όφελος …

    Neofitos: πόσο εύκολο είναι άραγε να παραδεχτεί κάποιος την ατιμία του?

  13. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: πολύ δύσκολο εκτός κι αν τον εξυπηρετεί τη δεδομένη στογμή να δείξει ένα πρόσωπο παραδοχής και μεταμέλειας ώστε να επανέλθει μετά δριμύτερος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: