Η Ζωή

Η Ζωή ήταν μια γυναίκα 79 ετών.
Χορτασμένη από τη ζωή και τις χαρές της.
Χορτασμένη από τη ζωή και τα προβλήματά της.
Η Ζωή ήταν μια γυναίκα χορτασμένη από ζωή.

Γεννήθηκε έναν Σεπτέμβρη του μεσοπολέμου.
Ήταν φανατική του Βενιζέλου και από τις πρώτες που δήλωσαν ενδιαφέρον να αντισταθούν στους Γερμανούς. Ο πατέρας της όμως την είχε στα ώπα ώπα και δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσει να μπει σε κίνδυνο. Τα δύσκολα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου, η Ζωή τα πέρασε κλεισμένη σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο. Ο πατέρας της ήταν ένας φοβερός άνθρωπος που τα έκανε πλακάκια με όλους για το καλό της οικογένειάς του. Αλλά τι σημασία είχαν όλα αυτά για τη Ζωή;

Η Ζωή πίστευε πάντα ότι η ζωή της ξεκίνησε από τότε που γέννησε τα παιδιά της. Τον άντρα της τον αγαπούσε αλλά όχι από την αρχή. Τον αγάπησε στην πορεία γιατί ήταν κι αυτός παθιασμένος με τα παιδιά τους. Δεν τον αγάπησε ερωτικά. Τον αγάπησε ως σύντροφο και αρωγό στην προσπάθειά της να μεγαλώσει τα παιδιά της. Και του είχε αναθέσει να τους έχει όλους ασφαλείς και αυτάρκεις μέχρι να ενηλικιωθούν τα παιδιά.

Όταν και τα 2 της παιδιά παντρεύτηκαν, η Ζωή ένιωσε ότι έχασε ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού της αλλά δεν παραπονέθηκε. Δεν το είπε σε κανέναν, παρά έβγαινε στο μπαλκόνι της τα βράδια και έκλαιγε μόνη μέσα στη νύχτα. Ζούσε μόνο και μόνο για εκείνες τις μέρες που πήγαινε στα σπίτια των παιδιών της για να τους μαγειρέψει και να χαρεί τα εγγόνια της. Αν μάλιστα κάποιο καλοκαίρι τα παιδιά της ήθελαν να πάνε διακοπές χωρίς τα παιδιά τους, η Ζωή προσφερόταν αμέσως να κρατήσει τα εγγόνια της.

Μέχρι που μεγάλωσαν κι αυτά και δεν τα έβλεπε τόσο συχνά. Και τα βράδια που κοιμόταν σπίτι τους, τα παιδιά έβγαιναν κι εκείνη ξενυχτούσε να τα περιμένει. Κι εκείνα όμως δεν της χάλαγαν χατίρι. Κάθε φορά που την έβλεπαν την έσφιγγαν στην αγκαλιά τους κι εκείνη ένιωθε γεμάτη… γεμάτη από αγάπη.

Ο άντρας της πέθανε πριν αρκετά χρόνια κι εκείνη είχε μείνει μόνη στο μικρό διαμέρισμά της. Την περισσότερη ημέρα την πέρναγε μπροστά στην τηλεόραση και στο τηλέφωνο να μιλάει με φίλες της παλιές και κάτι ξεχασμένα ξαδέρφια. Της την έσπαγε που πλέον οι συζητήσεις της είχαν περιοριστεί σε νεκρολογίες και αρρώστιες αλλά είχε αποδεχτεί ότι είχε μεγαλώσει πια και ότι σε λίγα χρόνια θα πήγαινε να συναντήσει τον άντρα της. Δεν την ένοιαζε που μεγάλωνε. Αρκεί να πέρναγαν γρήγορα οι μέρες μέχρι εκείνες τις ευτυχισμένες Κυριακές που έβλεπε τα παιδιά και τα εγγόνια της.

Τον τελευταίο χρόνο τα παιδιά της είχαν αναθέσει στη φαρμακοποιό της γειτονιάς να πηγαίνει από το σπίτι της κάθε μεσημέρι να δει τι κάνει. Η φαρμακοποιός είναι που την βρήκε ξαπλωμένη στο κατουρημένο κρεβάτι με σάλια στο στόμα και τα πόδια της να χτυπιούνται νευρικά. Στο νοσοκομείο έφτασε όλη η οικογένεια για να μάθει ότι η Ζωή είχε πάθει εγκεφαλικό.

Τις πρώτες 2 μέρες τις πέρασε στην εντατική με τα παιδιά της να την επισκέπτονται 1 φορά τη μέρα. Δεν μπορούσε να τους μιλήσει ούτε καν να τους αγγίξει. Μπορούσε όμως ακόμα να τους ακούσει και να τους καταλάβει. Πόναγε η ψυχή της που τους έβλεπε να υποφέρουν αλλά δεν μπορούσε να κλάψει ούτε να σκουπίσει τα δάκρυά τους.

Ένα Σάββατο την έβγαλαν από την εντατική και την πήγαν σε ένα κανονικό δωμάτιο. Ήταν η μεγαλύτερη χαρά που μπορούσε να πάρει μέσα στο νοσοκομείο καθώς ήρθαν και τα εγγόνια της να την δουν. Είχαν τρομαγμένα πρόσωπα από την γνωριμία με τον θάνατο κι εκείνη ήθελε όσο τίποτα άλλο να τα πάρει αγκαλιά και να τα καθησυχάσει. Τα είδε να φεύγουν ευτυχισμένα μαζί με τους γονείς τους για να πάνε για φαγητό και τα αποχαιρέτησε με όλη της την αγάπη.

Είδε μια νοσοκόμα να μπαίνει στο δωμάτιο.
Πείραξε κάτι στα μηχανήματα και στάθηκε από πάνω της.
Η Ζωή χαμογέλασε στη νοσοκόμα που της κράταγε το χέρι σχεδόν μητρικά.
Ένιωσε έναν αέρα να φυσάει στα μαλλιά της και το σώμα της να ζωντανεύει.
Έχασε τη νοσοκόμα από το βλέμμα της και είδε έναν ψηλό μελαμψό άντρα με Σιτσιλιάνικο καπέλο να την πλησιάζει.
Άπλωσε το χέρι του κι εκείνη το κράτησε σφιχτά.
«Πάμε» της είπε κι εκείνη τον ακολούθησε μαγεμένη.
Καλό ταξίδι Ζωή…

Advertisements

13 Responses to Η Ζωή

  1. Ο/Η Sishoy λέει:

    Δάκρυσα. Περιέργες οι μέρες τούτες. Ουφ..

  2. Ο/Η NickErinakis λέει:

    Πολύ δυνατό. Ικανό για να δακρύσεις όπως λέει κ η ξεχωριστή φίλη μου.. μαρέσουν πολύ τα κείμενα σου, μόλις καταφέρω να διαβάσω και τα υπόλοιπα, θα ξαναστείλω.. φιλιά

  3. Ο/Η martina λέει:

    Η Ζωή αναχώρησε για το «μόνο της ζωής της ταξείδιον» (αν δεν έχετε διαβάσει Βιζυηνό παρακαλώ μην το αναβάλλετε) .. ίσως εκεί καταφέρει να ζήσει για τον εαυτό της…

  4. Ο/Η Rigelian λέει:

    Γεια σου ρε Νεόφυτε Καραγάτση!
    Συγκινήθηκα…

  5. Ο/Η κολοκύθι λέει:

    Nεόφυτος το κείμενο σου δεν ήταν στενάχωρο. Το τέλος του ήταν γλυκό, φυσιολογικό και όμορφο. Η αρχή με χάλασε. Αυτή φταίει λίιιιιιιιιιιιιγο για το τέλος.

  6. Ο/Η misstati λέει:

    χορταίνεται η ζωη
    ή χορταριάζει …

  7. Ο/Η neofitos λέει:

    #sishoy: πολύ περίεργες….

    #nickerinakis: ευχαριστώ πολύ. θα περιμένω…

    #martina: και αυτό που ζούσε με τους αγαπημένους της, για τον εαυτό της το ζούσε

    #rigelian: είναι ωραίο να συγκινείσαι. πότε θα ανοίξεις blog;

    #κολοκύθι: πάνω άπό 10 «ι» καίγεσαι

    #misstati: πρώτα χορταίνεται και μετά χορταριάζει (οπτικά τουλάχιστον)

  8. Ο/Η holidaysinthesun λέει:

    φτου φτου μακρια απο μας…αγριευτηκα με το ονομα!

  9. Ο/Η martina λέει:

    Νeofitos: το κείμενο μου δίνει άλλη εντύπωση…και υπάρχουν φανερά φράσεις που δημιουργούν σοβαρές βάσεις για να σταθεί αυτή μου η εντύπωση..
    Η Ζωή ήθελε να ζήσει βάσει των δικών της επιλογών αλλά ο καλός πατερούλης που την είχε στα όπα-όπα σκέφτηκε πριν από αυτήν γι αυτήν..
    Ούτε τον έρωτα έζησε … στην ουσία έζησε κλεισμένη σε ένα σπίτι , της έδωσαν και δύο παιδιά ίσα-ίσα για να μην τρελαθεί…

    Όχι φίλε μου ..ο άνθρωπος που ζει την ζωή που θέλει δεν βγαίνει στα μπαλκόνια τις νύχτες να κλαίει…

    Υ.Γ. το πρώτο συναίσθημα που μου δημιουργήθηκε διαβάζοντας το κείμενο ήταν οργή… οργή για τους ανθρώπους που υποτάσσονται στην μοίρα τους χωρίς δεύτερη κουβέντα…

  10. Ο/Η Rigelian λέει:

    Αύριο φεύγω για Μήλο, για Blogs είμαστε τώρα;!
    (Όπως έλεγε ο Χ. Κλυνν στο «Δοξάστε με» προ 27ετίας: Δεν είναι εποχή για ηρωισμούς 🙂 )

  11. Ο/Η neofitos λέει:

    #holidaysinthesun: δεν είχα τέτοια πρόθεση

    #martina: δεν έχεις άδικο. αλλά από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που μαθαίνουν να συμβιβάζονται με αυτά που έχουν και να μην ζητάνε παραπάνω από όσα τους φέρνει η ζωή στο πιάτο.

    #rigelian: να πας Σαρακήνικο, να πάρεις καραβάκι από τον Κήπο, να δεις ηλιοβασίλεμα στην Ουτοπία στην Πλάκα (χώρα) και να φας και μια καρπουζόπιτα για πάρτη μου.

  12. Ο/Η Rigelian λέει:

    Τα ξέρω όλα αυτά, έχω ξαναπάει, είναι από τα αγαπημένα μου νησιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: