Βου-βου-βούλγαροι

Τι κάνουν εκεί πάνω στη Βουλγαρία;
Καλά πάντως δεν πάνε με τίποτα.
Δεν ήξεραν;
Δεν ρώτησαν;
Δεν τους είπε κανένας;
Σιχαίνομαι αυτή την ηλίθια φράση με το δάσος και το δέντρο, που τη λέει κάθε τηλε-εξυπνάκιας και κορδώνεται αμέσως μετά τύπου έχω πει φιλοσοφία που θα γραφτεί στα πρακτικά της τηλεμαλακίας και θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια σε 30 χρόνια,
(Ώπα, ξέφυγα)
Αλλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Γιατί κόλλησαν τόσο πολύ τα μούτρα τους στο κωλόδεντρο που δεν είδαν το υπέροχο δάσος. Ένα δάσος 400 παιδικών ψυχών με φύλλα που έπεσαν και βάφτηκαν στη λασπουριά του αίματος.
Πςςςςςςςς τι είπα πάλι ο μαλάκας.

Κι εγώ όταν πρωτοδιάβασα την είδηση ότι ο Πρόεδρος της Βουλγαρίας, Γκεόργκι Παρβάνοφ, έδωσε άφεση στους 6 Βούλγαρους γιατρούς δεν έδωσα πολλή σημασία. Έκανα μάλιστα και ηλίθιο αστειάκι στο γραφείο για το πόσο ωραία λέξη είναι το «pardoned» (εκ του “all 6 were pardoned on their arrival”) και πόσο λόρδικη ακούγεται.

Το ίδιο βράδυ όμως η ιστορία στριφογύρναγε στο μυαλό μου και όταν το άλλο πρωϊ άκουσα τον Χρήστο Μιχαηλίδη στο ραδιόφωνο να αναρωτιέται πως είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να αφέθηκαν ελεύθεροι, ξύπνησα και άρχισα να το καλοσκέφτομαι.

Η συζήτηση στις διάφορες εκπομπές που ασχολήθηκαν με το θέμα ήταν το ποιος ήταν ριγμένος από την απελευθέρωση των Βούλγαρων. Ποιος έχασε πιο πολλά. Ποιος ζημιώθηκε περισσότερο. Ειλικρινά… τι μας νοιάζει ποιος κέρδισε ή έχασε περισσότερα.

6 γιατροί μετάγγισαν αίμα μολυσμένο με AIDS σε 400 περίπου παιδιά στη Λιβύη. Οι γιατροί καταδικάστηκαν σε τουφεκισμό από τα δικαστήρια της Λιβύης και έκτοτε ξεκίνησε μια τεράστια διπλωματική προσπάθεια εκ μέρους της Βουλγαρίας, άλλων χωρών που αντιτίθενται σθεναρά στις θανατικές εκτελέσεις (λευκών κατά προτίμηση ανθρώπων) και διαφόρων ανθρωπιστικών οργανώσεων που προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο από τα πάντα. Ουλίτιδα, τερηδόνα, εκτελέσεις, σεισμούς, πείνα, φτώχια κοκ.

Μετά από πολλά χρόνια καθυστέρησης της εκτέλεσης και προσπαθειών εκ μέρους Βουλγάρων, Γάλλων και πολλών άλλων, ο Καντάφι ήρθε σε συμφωνία να αφήσει ελεύθερους τους 6 γιατρούς με μοναδικό όρο να εκτίσουν το υπόλοιπο της ισόβιας ποινής (εφ’ όσον στη Βουλγαρία δεν θα εκτελούνταν) στη χώρα τους. Η Βουλγαρία αθέτησε τη συμφωνία και άφησε ελεύθερους τους γιατρούς, οι οποίοι έφτασαν στη χώρα ως ήρωες.

Από εκεί δηλαδή που 6 άνθρωποι θεωρούνταν φρίκτοι εγκληματίες (σε μια κακή χώρα), απελευθερώθηκαν και θεωρούνται ήρωες (σε μια καλή χώρα) και όλοι ξεχνάνε τα εγκλήματα που έχουν κάνει.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΗΧΘΕΝΤΕΣ.

ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΦΕΡΑΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ.

ΣΚΟΤΩΣΑΝ 400 ΠΑΙΔΙΑ ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ Η ΑΘΕΛΑ ΤΟΥΣ.

ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΙΑ.

(Σπαστικά δεν είναι τα κεφαλαία; Σαν να μην έχεις επιχειρήματα.)

Πάλευαν τόσα χρόνια για την επιστροφή τους, που με τον καιρό ξεχάστηκε τι είχαν κάνει και τους τα συγχώρεσαν όλα. Σαν να μας πάρει τα αυτιά κάθε Έλληνας εγκληματίας που εκτίει ποινή στο εξωτερικό ότι θέλει να γυρίσει στην Ελλάδα και όταν γυρίσει να τον υποδεχτούμε δαφνοστεφανωμένο.

Και τώρα έρχεται η δημοσιογραφική dream team της Ελλάδος να αναλογιστεί ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από αυτή τη συμφωνία.

Χάνει ο Καντάφι που του υποσχέθηκαν ότι θα τους φυλακίσουν και δεν το έκαναν ή μήπως τα οικονομικά ανταλλάγματα της συμφωνίας ήταν πολλά για τη χώρα του;

Χάνει η Βουλγαρία που έδωσε αρκετά χρήματα για την απελευθέρωση ή μήπως η κυβέρνηση φαίνεται φοβερή που κέρδισε αυτή τη μάχη και κράτησε σώους και αβλαβείς τους 6 γιατρούς;

Χάνουν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις που ξόδεψαν χρόνο και χρήμα σε αυτήν την ιστορία ή ήταν καλό το πάρτι της απελευθέρωσης οπότε περασμένα ξεχασμένα.

‘Αλλοι από κει που δεν ξέρουν για τι μιλάνε. Άλλο το θέμα, άλλη η συζήτηση, γιατί αμς ενδιαφέρει πιο πολύ αν μάθουμε ποιος κέρδισε. Θέλουμε να μάθουμε το σκορ ρε παιδάκια μου. Τι με νοιάζει τι αγώνας ήταν; Τι με νοιάζει τι χάθηκε μες το παιχνίδι.

Εγώ ξέρω κάτι που χάθηκε ήδη.
Χάθηκαν 400 παιδιά.
Και μαζί και η πεποίθηση ότι η διεθνής κοινότητα επεμβαίνει για καλό.
Σε όποιον το πίστευε τουλάχιστον.
Δεν αφορίζω τις οργανώσεις.
Δεν αφορίζω τους ανθρώπους που πεθαίνουν προσπαθώντας να κάνουν τον κόσμο καλύτερο.
Δεν αντέχω όμως να μην ξέρουμε τι μας γίνεται και να βλέπω ανθρώπους αν πανηγυρίζουν την ώρα που θα ‘πρεπε να κλαίνε.

400 παιδιά ε.
Το αντιλαμβάνεσαι;
400.
Για φαντάσου τα να δεις πόσα είναι.

Advertisements

5 Responses to Βου-βου-βούλγαροι

  1. Ο/Η Βασιλεία λέει:

    Πως κάνεις έτσι; Ήταν λευκά; Όχι! Ήταν στρουμπουλά; Όχι! Ε, τι φωνάζεις; Καλά κάνανε και τους αφήσανε τους ανθρώπους. Έγινε ένα λάθος. Τα λάθη είναι για τους λευκούς. Άκους εκεί να τους εκτελέσουνε…Που ζούμε.

  2. Ο/Η Rigelian λέει:

    ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟπα!
    Υπάρχει και η άλλη εκδοχή:

    «Ηξερα ότι η σωτηρία μου θα ερχόταν από την Ευρώπη. Στον αραβικό κόσμο δεν υπάροχυν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν κούνησε το δακτυλάκι του για μένα. ‘Ολα τα χρωστάω στη Δύση, στη χριστιανική αλληλεγγύη και στις διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Η Ευρώπη δεν πρέπει να ξεχάσει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λιβύη».

    Ασράφ Αλχαζούζ, ο παλαιστινιακής καταγωγής γιατρός που μαζί με πέντε βουλγάρες νοσοκόμες κατηγορήθηκαν από τις λιβυκές αρχές ότι μόλυναν με τον ιό του AIDS 400 παιδιά.

    Από την El Pays:
    «Ελεγαν ότι στην Αφρική είχαν κάνει πειράματα με πιθήκους και ότι εκείνοι θα τα έκαναν με σκυλιά. Αλλά δεν το κατάφεραν.
    Εζησα και είδα τις χειρότερες πλευρές του ανθρώπινου είδους», λέει ο Ασράφ. «Με είχαν επί μήνες στα γόνατα, με χειροπέδες. Αν με έπαιρνε ο ύπνος και έπεφτε το κεφάλι μου μπροστά, με ξυπνούσαν με κλωτσιές. Τα ζώα έχουν περισσότερη ηθική από αυτούς».

    Ο παλαιστίνιος γιατρός συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1999 στη Βεγγάζη και άρχισαν να τον κτυπούν από την πρώτη στιγμή. Υστερα από πολύωρες ανακρίσεις, τον μετέφεραν στην Τρίπολη στο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου, μια απόσταση 1.500 χιλιομέτρων. Εκεί τον κτυπούσαν επί τρία μερόνυχτα, για να τον μεταφέρουν στη συνέχεια σε ένα κέντρο εκπαίδευσης σκυλιών, όπου τον έκλεισαν σ’ένα κελλί μαζί με τρία σκυλιά. «Το παιχνίδι είχε αρχίσει», διηγείται. Στο κελλί αυτό έμεινε μέχρι τις 17 Απριλίου του 2000. «Μου έκαναν ηλεκτροσόκ σε όλο το σώμα με τηλεφωνικά καλώδια και μου έδειχναν τα διαβατήρια των πέντε νοσοκόμων ζητώντας μου να τους πω ό,τι ήξερα γι’αυτές». Από τις 10 Φεβρουαρίου, τα βασανιστήρια δεν γίνονταν με τα διαβατήρια των γυναικών, αλλά με τις ίδιες τις γυναίκες. Τις βασάνιζαν μπροστά του και βασάνιζαν εκείνον μπροστά τους.

    «Ηταν όλα παράλογα. Ο στόχος ήταν να απαλλαγούν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι από τις ευθύνες τους για την επιδημία του AIDS που ξέσπασε μεταξύ των παιδιών. Αν υπέγραψα; Φυσικά και υπέγραψα ό,τι μου έδωσαν! Ημουν διαλυμένος. Δέχθηκα όλα όσα μου ζήτησαν, γιατί απείλησαν να βιάσουν μπροστά μου τις μικρότερες αδελφές μου».

    Από: http://poupsigarden.blogspot.com/

  3. Ο/Η Rigelian λέει:

    Όσο για τη θανατική ποινή, είμαι εναντίον σε ΚΑΘΕ περίπτωση, για έναν και μόνο λόγο: Δεν παρέχει τη δυνατότητα, σε περίπτωση λάθους, να ανασταλλεί.

  4. Ο/Η martina λέει:

    Κάτι δεν μου στέκει στην ιστορία την οποία δεν γνώριζα αλλά διάβασα το σχετικό κειμενάκι που παραθέτεις… Η έκφραση «deliberately» επαναλαμβάνεται αλλά δεν υποστηρίζεται. Το να προβείς ατομικά σε μιά τέτοια πράξη «εσκεμμένα» είναι το λιγότερο ψυχοπάθεια. Το να πείσεις άλλα 5 άτομα να συνεργαστούν είναι σκάνδαλο. Ποιά ήταν τα κίνητρα?

    Είναι γεγονός πάντως πως δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που κάποια άτομα κατηγορούνται για να καλύψουν την πλημμελή άσκηση καθήκοντος τρίτων ή και ολόκληρου κρατικού συστήματος, όπως δεν είναι και η πρώτη φορά που ο «άνθρωπος» χάνεται μέσα στους αριθμούς..

    ‘Οσο για την Δικαιοσύνη που είναι μιά πολύ σοβαρή υπόθεση, πως μπορείς να εμπιστευτείς κάτι που ασκείται από τον άνθρωπο με όλα τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν?

    Τα ερωτήματα είναι πολλά…

  5. Ο/Η neofitos λέει:

    #βασιλεία: το «στρουμπουλά» μου άρεσε.

    #rigelian: δεν είμαι ούτε δικηγόρος ούτε δικαστής για αν τους κατηγορήσω. Δεν ζήτησα να φυλακιστούν. Ζητώ ως απλός άνθρωπος να επανεξεταστεί η υπόθεση από αντικειμενικό δικαστήριο, εφ’ όσον θεωρείται ότι η απόφαση του δικαστηρίου στη Λιβύη ήταν λανθασμένη. Δεν είναι δυνατόν να παραγράφονται έτσι απλά οι υποθέσεις και αν μην τιμωρούνται οι ένοχοι, όσο κι αν βασανίστηκαν κατά την κράτησή τους. Το αν είναι αθώι ή ένοχοι κρίνεται στην αίθουσα του δικαστηρίου και όχι στην αίθουσα υποδοχής VIP του αεροδρομίου. Και εννοείται ότι δεν πρέπει να εκτελεστούν ακόμα κι αν είναι ένοχοι.

    #martina: πολλά τα ερωτήματα και δύσκολο να απαντηθούν. τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να ξέρω με βεβαιότητα (ότι κι αν σημαίνει για τον καθένα σας αυτό) τι συνέβη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: