Στάχτη και Burberry

Πως μ’ αρέσουν οι αντιθέσεις σε αυτόν τον τόπο.
Ο ένας ΝΔ, ο άλλος ΠΑΣΟΚ.
Ο ένας βάζελος, ο άλλος γαύρος.
Ο ένας φταίχτης, ο άλλος θύμα.
Ο ένας μάγκας, ο άλλος βλάκας.
Ο ένας στάχτη, ο άλλος μπούρμπερη ή μάλλον Burberry.

Η Λίζα ξεκίνησε τη μικρή της βόλτα στα μαγαζιά στο Κολωνάκι.
Ήταν η αγαπημένη της συνήθεια κάθε φορά που τελείωνε το μάθημα στη Νομική. Τώρα βέβαια δεν είχε μάθημα ακόμα. Τόσο το καλύτερο. Δεν ήθελε να μπει στη Νομική. Ήθελε από μικρή να κάνει σχέδιο μόδας αλλά ο πατέρας της έλεγε ότι δεν είναι δυνατόν η κόρη του να μην κάνει κάποιο σοβαρό επάγγελμα και ότι αν δεν γινόταν δικηγόρος, θα φαινόταν πολύ άσχημο στους φίλους του στο κόμμα.

Η Λίζα δεν έφερε αντίρρηση στον πατέρα της και τον συνόδευε μάλιστα και σε όλες τις προεκλογικές συγκεντρώσεις των «φίλων» του. Ήταν πάντα το κορίτσι του μπαμπά γιατί κι αυτός δεν την άφηνε ανικανοποίητη όποτε τον είχε ανάγκη. Κάθε πρωί δηλαδή που πήγαινε να τη φιλήσει πριν φύγει για δουλειά κι εκείνη του χαμογέλαγε ζητώντας του ευγενικά να αφήσει τουλάχιστον ένα 50αρικο.

Τις τελευταίες ημέρες, με αυτά τα κακά πράγματα που έκαναν κάποιοι κακοί άνθρωποι σε κάτι χωριά κάπου στην Πελοπόννησο, ο μπαμπάς της γύρναγε πολύ αργά στο σπίτι. Δεν ήξερε τι δουλειά είχε ο διευθύνων σύμβουλος χρηματιστηριακής μπαμπάς της με τις φωτιές αλλά απ’ ότι της είχε πει, αυτές τις μέρες τον είχαν ανάγκη οι φίλοι του.

Η Λίζα δεν έβλεπε πολύ τηλεόραση παρά μόνο τις ειδήσεις στο Star όπου γελούσε αφάνταστα με τις τριμελείς κριτικές επιτροπές που βαθμολογούσαν τις λουόμενες στις παραλίες. Από το Star ήταν που πληροφορήθηκε για τις πυρκαγιές όταν άναψε η φωτιά στον Υμηττό. Που να στέλνουν συνεργείο στην Ηλεία, αφού όλα είναι εγκατεστημένα σε Μύκονο, Πάρο και Χαλκιδική.

Στεναχωρήθηκε πολύ η Λίζα με τις φωτιές και τους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους. Τόσο πολύ που άφησε μισό το αγαπημένο της Croquet Monsieur που της ετοίμασε η μαμά της. Είχε πάρει αμέσως τηλέφωνο τη φίλη της την Ναταλία να σχολιάσουν τα γεγονότα αλλά αυτή δεν είχε πάρει ακόμα χαμπάρι τίποτα. Ήταν ώρα για ύπνο και έπεσε στο κρεβάτι της με τη σκέψη εκείνων των ανθρώπων και των κραυγών τους. Διάλυσε γρήγορα τις σκέψεις γιατί την στεναχωρούσαν και τις χαλούσαν την επιδερμίδα και ξάπλωσε στο ροζ μαξιλάρι της. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε ήσυχη γιατί είχε στο μυαλό της τα αυριανά ψώνια στο Κολωνάκι.

Νάτη λοιπόν η Λίζα στην αγαπημένη της πλατεία κρατώντας την γούρική της τσάντα. Όταν κράταγε αυτήν την τσάντα στα ψώνια, έβρισκε πάντα κάτι να της αρέσει και να της πηγαίνει. Και σήμερα τα είχε πολύ ανάγκη τα ψώνια.

Όταν ξύπνησε το πρωί άκουσε τη μαμά της να συζητάει με μια φίλη της για το τραγικό του γεγονότος και έφερε πάλι στο μυαλό της τις αποτρόπαιες σκηνές. Ακόμα δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό της τη σκηνή με το καμένο αυτοκίνητο και τα τετραγωνάκια που κάλυπταν τα απανθρακωμένα κουφάρια της μητέρας και των παιδιών. Έκανε γρήγορα το σταυρό της ευχόμενη να μην πάθει ποτέ τίποτα τέτοιο αυτή και η μαμά της αλλά δεν έπιασε. Την βασάνιζαν ακόμα οι σκέψεις. Κάτι έπρεπε να κάνει.

Στρίβωντας στη γωνία εντόπισε το ναό της. Μπορούσε να φτάσει εκεί από κάθε γωνιά της Αθήνας με κλειστά τα μάτια. Το κατάστημα της Burberry στεκόταν περήφανο με ανοιχτή την πόρτα και ένα κουστουμαρισμένο νεαρό που έχει βαρεθεί να λέει ευγενικές καλημέρες σε άξεστα σκουπίδια της κοινωνίας για 500 ευρώ. Στη γωνία δίπλα στο κατάστημα στεκόταν μια τσιγγάνα με ένα μωρό στην αγκαλιά της.
Αυτό ήταν.
Το βρήκε.
Να πως θα έφευγαν οι τύψεις.

Έτρεξε με τις μύτες από τις γόβες της μέχρι την τσιγγάνα και έβγαλε αμέσως από το πορτοφόλι της 1 ολόκληρο ευρώ. Δεν ήταν πυρόπληκτη η τσιγγάνα αλλά δεν είχε σημασία. Αυτό έφτανε για να διώξει τις Ερινύες που κατέτρωγαν το μυαλουδάκι της και δεν την άφηναν να συγκεντρωθεί στα ψώνια της.
Απελευθερωμένη από το βραχνά, τίναξε το φουλάρι της και καλημέρισε τον νεαρό στην πόρτα της Burberry.

Έλαμπε από χαρά.
Το χρέος της στην κοινωνία το είχε εκπληρώσει.
Τον έσωσε τον κόσμο για σήμερα.
Αύριο πάλι.

Advertisements

8 Responses to Στάχτη και Burberry

  1. Ο/Η martina λέει:

    Νομίζω πάντως πως οι τύψεις – εφόσον μιλάμε για το ίδιο πράγμα – δεν αποκοιμίζονται με ένα ευρουλάκι…είναι too hard to die..

  2. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: σε μερικούς οι τύψεις αποκοιμίζονται και με μια απλή σκέψη. πολλές φορές εύχομαι να ήμουν τρελός ή τελείως χαζός

  3. Ο/Η martina λέει:

    neofitos: ως έκφραση το έχω χρησιμοποιήσει και εγώ αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι οι τύψεις είναι κάτι πολύ πιό έντονο από μιά απλή ενοχλητική παρουσία που θέλουμε να αποφύγουμε.., πρόκειται μάλλον για το τελευταίο σκαλοπάτι πριν μπούμε στην διαδικασία δραστικών αποφάσεων και ενεργειών.., όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, οι άνθρωποι που αισθάνονται τύψεις είναι πραγματικά ελάχιστοι …η έλλειψη δραστικών αποφάσεων και ενεργειών εκ μέρους των ανθρώπων γύρω μας – αλλά και εντός μας – αποδεικνύει του λόγου μου το αληθές..

  4. Ο/Η neofitos λέει:

    #martina: σίγουρα είναι κάτι πολύ πιο έντονο και όποιος έχει τύψεις για κάτι που έχει κάνει, καταλαβαίνει. Το θέμα όμως είναι να έχεις τύψεις ακόμα κι αν δεν έχεις πατήσει τη σκανδάλη αλλά παρακολούθησες το φονικό άπραγος,

  5. Ο/Η Rigelian λέει:

    Είρων και καυστικότατος, σχεδόν αγγλοσάξων! ΕΥΓΕ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ!

  6. Ο/Η neofitos λέει:

    #Rigelian: το παλεύω καιρό για αγγλοσάξων!

  7. Ο/Η Rigelian λέει:

    Συνέχισε, είσαι σε καλό δρόμο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: