Δεδομένος και πελάτης

Σαν φαρσοκωμωδία εκτυλίσσεται και δεν ξέρω αν θέλω να την παρακολουθήσω.
Ένας-ένας οι μονομάχοι ανεβαίνουν στο πάλκο και δίνουν τη μάχη των εντυπώσεων.
Γιατί εδώ που έχουμε καταλήξει, η πολιτική είναι μάχη ψήφων και εντυπώσεων.
Από τη μία ο Γιωργάκης και από την άλλη ο Βαγγελάκης.
Σε μια άνιση μάχη αν ήταν σούμο.
Σε μια άνιση μάχη αν ήταν αγώνας δρόμου.
Σε μια άνιση μάχη αν ήταν διαγωνισμός παρρησίας.
Σε μια άνιση μάχη αν ήταν διαγωνισμός Αμερικανοφιλίας.

Μου θυμίζει λίγο τη μάχη των Εργατικών στην Αγγλία.
Γράφουν στ’ αρχίδια τους τους Δημοκρατικούς γιατί ξέρουν ότι αυτοί θα βγουν πρώτο κόμμα και ασχολιόντουσαν 1 χρόνο με το ποιος θα διαδεχθεί τον Τόνι Μπλαίρ, αφήνοντας τη Βρετανία στο κακό της το χάλι. Και είναι σίγουροι ότι τις επόμενες εκλογές θα τις κερδίσουν, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί δεν είναι δυνατόν να μην τους εκλέξει και πάλι ο λαός.

Σαν το ποδόσφαιρο ένα πράγμα. Είναι όπως όταν παίζει ο Παναθηναικός με κάποιο καφενείο. Πιστεύει ότι θα γαμήσει αναμφισβήτητα, χωρίς προπόνηση και χωρίς πλάνο νίκης και ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με το ποιος θα παίξει δεξί χαφ. Ο Νίνης ή ο Δημούτσος. Εφησυχάζει από την άλλη και ο Ολυμπιακός και σου λέει «γιατί αν βελτιωθώ αφού οι άλλοι είναι άμπαλοι»;

Πότε θα γίνουν τα δύο κόμματα πραγματικά ανταγωνιστικά;
Πότε θα σταματήσουν να κοιτάνε τους εαυτούς τους και να δούνε λίγο το καλό αυτού του τόπου;
Η πολιτική δεν σταματά ούτε στην εκλογή αρχηγού, ούτε στα συνέδρια, ούτε στις διαδηλώσεις. Ούτε καν αρχίζει από εκεί.

Και θα βγει σου λέω εγώ το ΠΑΣΟΚ λογικά στις επόμενες εκλογές, ειδικά αν επικρατήσει ο Βενιζέλος. Γιατί έτσι είμαστε σαν λαός. Μαζόχες. Το θέμα όμως είναι ότι δεν μάχονται για να βγούνε κυβέρνηση για το καλό του τόπου. Μάχονται για να βγούνε κυβέρνηση για το καλό του εαυτού τους. Για την καρέκλα. Για τα λεφτά. Για την αναγνώριση.

Τα πάντα είναι μέχρι να βγει κάποιος αρχηγός. Μετά αραλίκι και καλοπέραση. Στόχοι μηδέν, όραμα μηδέν, εμπιστοσύνη επίσης μηδέν.
 
Να εμπιστευτεί δηλαδή το 45% του ελληνικού λαού ποιον;
Αυτόν που νόμιζε ότι θα κερδίσει με τα χαμόγελα και τις χειραψίες;
Ή αυτόν που περίμενε καρτερικά να χάσει ο loser για να του φάει την καρέκλα;

Αλλά αφού είμαστε ζώα και ψηφίζουμε πελατειακά και σύμφωνα με τις απόψεις της μαμάς και του μπαμπά, τουλάχιστον ας μην υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε πολιτικά όντα με συνείδηση και αυταπάρνηση του προσωπικού οφέλους για λογαριασμό του ευρύτερου καλού.

Όσο το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει να παράξει πολιτικό λόγο, η ΝΔ θα κυβερνά και θα βασιλεύει με μηδενικό έργο.
Ο δικομματισμός, καλώς ή κακώς, κυριαρχεί και αυτό δύσκολα θα αλλάξει σε αυτή τη χώρα. Τα όνειρα μερικών περί συνεργασιών και άλλων παπαριών δεν θα ευοδώσουν σε μια χώρα στην οποία το πιο εύκολο πράγμα είναι το να προδώσει κάποιος την «ιδεολογία» του.

Μοναδική λύση σε αυτή την ατέρμονη φαρσοκωμωδία βρίσκω το να μαζευτούν 5 άνθρωποι από κάθε κόμμα, με όρεξη, όραμα, αντίληψη της σημαντικότητας της καρέκλας και πειθώ (για να πείσουν και κάτι κολλημένους δεξιούς και αριστερούς) και να δημιουργήσουν ένα καινούριο πολιτικό σχηματισμό απεξαρτημένο από τις ταμπέλες της δεξιάς της αριστεράς, της οικογενειοκρατίας και των πολιτικών εξαρτήσεων.
Ούτε αυτοί θα είναι άγιοι. Ούτε αυτοί θα μοιράζουν τα κουκιά όπως πρέπει. Αλλά με το να εναλλάσσουμε κυβερνήσεις χωρίς όραμα κάθε 8 χρόνια, θα πεθάνουμε πριν μπορέσουμε να πούμε ότι έγινε επιτέλους και κάτι σημαντικό σε αυτή τη χώρα.

Με εκνευρίζει ο τρόπος που βλέπουμε την πολιτική.
Έχει καταντήσει οπαδιλίκι, καφριλίκι, κουβεντούλα στα κανάλια για τα ίδια και τα ίδια πράγματα, χαμόγελα, ακριβές γραβάτες και γιορτούλες.
Ας υπάρχουν κι αυτά. Κακά δεν είναι. Αλλά ας ασχοληθεί και κάποιος σοβαρά με το θέμα, αλλιώς να το κλείσουμε το μαγαζάκι και ας δώσουμε τη διακυβέρνηση της χώρας σε κανένα επιχειρηματικό όμιλο αλά Μπερλουσκόνι.

Μ’ έπιασε η γκρίνια μου σήμερα αλλά μερικά πράγματα με ενοχλούν πραγματικά γιατί εξαντλούμε ανθρώπους, χρόνο (κυρίως) και ευκαιρίες σε ηλίθιες και ανούσιες διαδικασίες.

Με ενοχλεί να είμαι πελάτης και δεδομένος.
Γιατί είμαι και πελάτης και δεδομένος.
Αυτών που θεωρούν ότι θα κυβερνήσουν, ο κόσμος να χαλάσει.

Καλημέρα φίλε πελατάκο.

Advertisements

4 Responses to Δεδομένος και πελάτης

  1. Ο/Η Rigelian λέει:

    «Αυτή η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει;»

    Αλλά δεν είναι έτσι! Καιρός να αφήσουμε τους εγωϊσμούς και να κουτάξουμε λίγο τον εαυτό μας!

  2. Ο/Η stixakias λέει:

    Καλημέρα φίλε Νεόφυτε

  3. Ο/Η sishoy λέει:

    Neofute, όσο ο πελάτης ζει για να τον γλύφουν, τόσο θα στεγνώνουν τα στόματα. Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία των 10.999.700, δεν πρόκειται να αλλάξει και η νοοτροπία των 300.

    (έχω μια πρόσκληση για σένα στο μπλόγκ μου. πρέπει να παραδεχτώ πως σε κάλεσα όντας αβέβαιη για το αν θα θελήσεις να ανταποκριθείς και να το διασκεδάσεις κιόλας. Θα χαρώ αν απαντήσεις αλλά θα σε καταλάβω και στην αντίθετη περίπτωση.)

    την καλησπέρα μου!

  4. Ο/Η neofitos λέει:

    #Rigelian: καιρός για πολλά πράγματα είναι αλλά δε βαριέσαι.

    #stixakias: καλησπέρα φίλε στιχάκια

    #sishoy: κάποια στιγμή όμως τη σιχαίνεσαι τη γλώσσα που σε γλύφει ή τον κώλο που γλύφεις εσύ ο ίδιος ε; θα τσεκάρω την προσκληση right now.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: