Η πρώτη φορά πονάει;

Ο Νίκος ήταν ο κλασικός 18αρης.
Τα έκανε όλα πρώτη φορά στα 18 του.
Τότε ανακάλυψε όλο τον κόσμο.
Μέχρι τότε απλά έπινε κόκα κόλες και έσπαγε τα σπυράκια του.
Και το πρώτο του σπυράκι είχε πονέσει λίγο όταν το έσπαγε αλλά ήταν σκέτη καύλα.

Δεν πιστεύω ότι είχε συναίσθηση της ευθύνης της πρώτης φοράς.
Υπάρχουν μερικές πρώτες φορές που πονάνε κι άλλες που δεν πονάνε.
Υπάρχουν βέβαια και κάποιες που έπρεπε να πονάνε και δεν πόνεσαν και άλλες που δεν έπρεπε να πονέσουν καθόλου και πόνεσαν.
Έτσι τις έζησε κι ο Νίκος.
Άλλες με πόνο ψυχής και σώματος και άλλες χαλαρά.
Ανάποδα δηλαδή.

Το πρώτο τατουάζ του Νίκου πόνεσε πολύ.
Διάλεξε κι ο μαλάκας να το χτυπήσει κοντά στον πούτσο του.
Ήθελε να το βλέπει μόνο αυτός κι οι γκόμενες που γαμάει.
Ήθελε να το βλέπουν οι γκόμενες όταν κατεβαίνουν να τον γλύψουν και να καβλώνουν.
Την ώρα που ήταν στο τραπέζι ο Νίκος και σφάδαζε από το τρύπημα της βελόνας, σκεφτόταν ότι έκανε κάτι πολύ σημαντικό για τη ζωή του, κάτι για το οποίο έπρεπε να πονέσει.
Λάθος.

Η έναρξη επαγγέλματος του Νίκου δεν πόνεσε καθόλου.
Μόνο μερικές ώρες του έφαγε στημένο στην ουρά του Ταμείου του και στην εφορία.
Του την έσπαγαν πάρα πολύ οι ουρές.
Του την έσπαγαν ακόμα περισσότερο οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Αλλά δεν έπαθε και τίποτα.
Το είχε πάρει στην πλάκα το θέμα, δεν τον πόναγε καθόλου.
Λάθος.

Ο πρώτος τσαμπουκάς του Νίκου τον είχε πονέσει πολύ.
Δεν ήταν και πολύ αστείο να σπας τη μύτη σου σε δύο σημεία και να ραγίζεις το σαγόνι σου.
Επί μία βδομάδα ο Νίκος υπέφερε κάθε φορά που ανέπνεε και ρουφούσε με καλαμάκι την πολτοποιημένη τροφή του.
Τον είχε πονέσει πολύ ο τσαμπουκάς που είχε κάνει σε μια παρέα που κόλλαγε στην γκόμενά του.
Λάθος.

Η πρώτη ψήφος του Νίκου δεν τον είχε πονέσει καθόλου.
Δεν τον ενδιέφεραν τα κοινά.
Εκείνη την Κυριακή την πέρασε αρχικά με τους γονείς του για καφεδάκι στην πλατεία πριν πάνε να σταυρώσουν το βίσμα τους και ύστερα με την γκόμενά του με αγκαλίτσες ως το βράδυ και την εκλογική νίκη.
Την ώρα που έριχνε το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο στην κάλπη δεν σκεφτόταν τίποτα σχετικό με τις εκλογές.
Σκεφτόταν μόνο τα σουβλάκια που θα έτρωγε αμέσως μετά στο Θανάση.
Ούτε τον πόνεσε ούτε την πόνεσε την ψήφο του.
Λάθος.

Η πρώτη φορά που χώρισε με την γκόμενά του τον πόνεσε πολύ.
Την έπιασε την καριόλα να φιλιέται με τον περιπτερά της.
Πνίγηκε στο ουίσκι για τουλάχιστον 2 βδομάδες.
Πήρε και αναρρωτική από τη δουλειά του για να την κλάψει.
Αντί να πεισμώσει ο μαλάκας, έκατσε και έκλαιγε για την αχάριστη.
Τον πόνεσε πολύ ο χωρισμός.
Λάθος.

Έχω απογοητευτεί με τον Νίκο.
Και με τον κάθε Νίκο δηλαδή.
Γιατί στη ζωή του έμαθε να κάνει μεγάλα τα μικρά και μικρά τα μεγάλα.
Γιατί αυτά που έπρεπε να τον πονάνε τα περνάει αδιάφορα.
Γιατί την κάθε μαλακία που του έρχεται στο κεφάλι την κάνει πρώτο θέμα.
Ίσως να κάνω κι εγώ το ίδιο.
Ίσως να κάνεις κι εσύ το ίδιο.

Αύριο ίσως να το βλέπω σωστό, αλλά σήμερα το βλέπω λάθος.
Δεν θέλω να κάνω τον Νίκο να μην πονάει για τα ασήμαντα και τα εφήμερα.
Αξίζουν κι αυτά τον πόνο του και τη σκέψη του.
Υπάρχουν απλά και άλλα πολύ σημαντικά που τα έχουμε γράψει στ’ αρχίδια μας και δεν είναι μόνο η πολιτική και τα εργασιακά που ανέφερα.
Και μέχρι να τα πάρουμε εμείς στα σοβαρά, θα μας γράφουν κι εκείνα στ’ αρχίδια τους και θα λειτουργούν όπως γουστάρουν.

Η πρώτη φορά δεν πονάει.
Πρέπει να πονάει.

Advertisements

16 Responses to Η πρώτη φορά πονάει;

  1. Ο/Η Rigelian λέει:

    Γιατί να πονάει; Άλλο σκέφτομαι σοβαρά κι άλλο πονάω!
    Τίποτα δεν πρέπει να πονάει.

  2. Ο/Η sishoy λέει:

    Εγώ συμφωνώ μαζί σου. Εκτός αν θεωρούμε τους εαυτούς μας ιπποπόταμους (=παχύδερμα). Ούτε τη μυγούλα να νιώθουμε, ούτε το ποτάμι.

  3. Ο/Η Rigelian λέει:

    Μπορούμε να νοιώθουμε / αντιλαμβανόμαστε / καταλαβαίνουμε / εκτιμούμε χωρίς να πονάμε!

  4. Ο/Η stixakias λέει:

    Πως το λένε μωρέ οι τρύπες…

    Πονάει πάντα η πρώτη φορά
    μα καμιά φορά…
    καμιά φορά…
    πονάει για πάντα

  5. Ο/Η κολοκύθι λέει:

    Kαι η τελευταία φορα σε αφήνει αδιάφορο.

  6. Ο/Η Purple Clementine λέει:

    Και κοινωνώ το αίμα της αλλαγής.
    Ε;
    Ναι.

  7. Ο/Η mafioza λέει:

    Η σοβαρή σκέψη έχει μέσα της κάτι από πόνο…

  8. Ο/Η Rigelian λέει:

    Τα ωραία πράγματα, αυτά για τα οποία αξίζει να ζει και να αγωνίζεται κανείς, δεν πονάνε.

  9. Ο/Η mafioza λέει:

    Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο.

  10. Ο/Η Rigelian λέει:

    Όχι!
    Υπάρχουν και εύκολα πράγματα που αξίζουν.

    Ό,τι πονάει, δεν αξίζει: Απλά, αν άξιζε, δεν θα πονούσε!

  11. Ο/Η neofitos λέει:

    #όλους: Εγώ όπως φάνηκε και από το κείμενο πιστεύω ότι κάτι πρέπει να το πονάς ή να σε πονάει για να αξίζει. Δεν είναι απαραίτητος ο σωματικός πόνος, και ο ψυχικός καλός είναι.

    #sishoy: ορθόν

    #stixakias: πολλές πρώτες φορές αν γίνουν στραβά πονάνε για πάντα

    #κολοκύθι: αδιάφορε παλιοκολοκυθοκεφτέ

    #purple clementine: για να το λες

    #mafioza: σωστό αλλά διαφωνώ όπως θα καταλαβαίνεις με τη συνέχεια του τραγουδιού που λέει «για να μην υποφέρεις μείνε μακριά». Αν κάτι αξίζει, οφείλεις να το κυνηγήσεις όσο κι αν πονάει.

    #Rigelian: Μην είσαι απόλυτος φίλε Rigelian με το «Όχι». Υπάρχουν κι άλλες απόψεις απ’ ότι βλέπεις.

  12. Ο/Η Rigelian λέει:

    Χμ, μαζοχιστές είστε; Ο πόνος είναι, από τη φύση του, κάτι «κακό», σωματικός ή ψυχικός. Γιατί το συνδέετε με κάτι καλό; Μήπως έχετε επηραστεί από τις μοιρολατρικές θρησκείες που ενοχοποιούν την απόλαυση; Όπως θα έλεγε και η αείμνηστη Μαλβίνα: Απενοχοποιηθείτε!

    (προς προβληματισμό…)

  13. Ο/Η martina λέει:

    Rigelian: o πόνος μπορεί να μην είναι επιθυμητός αλλά έχει την σκοπιμότητά του..κανείς δεν θέλει να πονά ούτε σωματικά ούτε ψυχικά…αλλά όταν συμβαίνει και τον νιώθει τότε υπάρχει ..πρόβλημα… και εκεί θα πρέπει να σταθούμε ..ο πόνος είναι πάντα προειδοποιητικός …ένα καμπανάκι που μας διεγείρει…αν δεν δώσουμε σημασία στον μικρό πόνο τότε να είμαστε σίγουροι πως δεν θα αποφύγουμε τον μεγάλο..

  14. Ο/Η Rigelian λέει:

    Ακριβώς αυτό εννοω! Όταν υπάρχει πόνος, κάτι δεν πάει καλά!

  15. Ο/Η martina λέει:

    Επειδή τα έχουμε ελαφρώς μπερδέψει και επειδή θεωρώ το θέμα σημαντικό καθότι άπτεται της καθημερινότητας την οποία και έχω περί πολλού, θα ασχοληθώ λίγο παραπάνω με το θέμα και ας μου συγχωρεθεί…

    Ειπώθηκε πως ο πόνος είναι – και μάλιστα από την φύση του – κάτι «κακό» ..ας μου επιτραπεί η διόρθωση αλλά ο πόνος δεν είναι «κακό» αλλά μάλλον κάτι δυσάρεστο… και παρ όλη την δυσαρέσκειά μας απέναντί του είναι ικανός να μας σώσει από τα χειρότερα…

    Δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει πονέσει…υπάρχουν όμως άνθρωποι που απλά δεν έχουν εμβαθύνει στα πραγματικά αίτια της δημιουργίας του ώστε να τα εξαλείψουν , με αποτέλεσμα ο πόνος να επανεμφανίζεται όταν τα αίτια επανέλθουν…

    Ειπώθηκε αυτό «Ό,τι πονάει, δεν αξίζει: Απλά, αν άξιζε, δεν θα πονούσε!» το οποίο και θεωρώ σωστό αλλά παρ’ όλες τις ασκήσεις ψυχραιμίας και τις πολλαπλές ενδοσκοπήσεις κάποια πράγματα δυστυχώς ή ευτυχώς θα εξακολουθούν έστω και στο ελάχιστο να μας πονούν είτε γιατί αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με την .. «πραγματικότητα» είτε γιατί μας το επιβάλλει η ευαισθησία μας καθώς συναντούμε στην ζωή μας εμπειρίες πρωτόγνωρες..

    Ας μην υπερβάλλουμε της σκοπιμότητας του πόνου αλλά κατά τον ίδιο τρόπο ας μην φτάσουμε και στο σημείο δαιμονοποίησης του.

  16. Ο/Η neofitos λέει:

    #Rigelian + Martina: αχ μου θυμίζετε παλιές καλές εποχές αυτού του blog. Θα συμφωνήσω με την martina ως είθισται και όπως φαντάζομαι έγινε κατανοητό και από τη στάση μου έως τώρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: