Εθνικό Πένθος

Ο σκηνοθέτης του «Truman show» ξεχάστηκε σήμερα το πρωί και ανέβασε έναν λαμπρό ήλιο στο λεκανοπέδιο. Όταν άνοιξε τηλεόραση και πήρε χαμπάρι για την «κοίμηση του αρχιεπισκόπου» τα μάζεψε σιγά-σιγά και πέταξε μερικά σύννεφα αρκετά βροχερά μπορώ να πω για να σώσει το κράξιμο από τις θεούσες τηλεθεάτριες. Τίποτα πάντως στη μέρα δεν θύμιζε κάτι πένθιμο. Γιατί απλούστατα μια ημέρα δεν γίνεται να την βαφτίσεις πένθιμη. Το πένθος όπως και πολλά άλλα πράγματα είναι υπόθεση προσωπική.

Ώρα 07:35. Η τηλεόραση έχει ξεμείνει ανοιχτή από χτες το βράδυ και την Αθλητική Κυριακή. Η φωνή του Λυριτζή τυραννάει τα αυτιά μου. Έχει μια πρωτόγνωρη μίρλα η χροιά της φωνής του και σίγουρα πρέπει να ανοίξω αυτιά και μάτια να δω τι συμβαίνει. Μου πήρε τουλάχιστον 3 δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσει τη μεγαλοσύνη και την σημαντικότητα της λέξης «εκοιμήθη» αλλά το νόημα το ‘πιασα.

Ώρα 07:46. Εντάξει, ξύπνησα για τα καλά. Όχι από την είδηση γιατί ήταν λίγο ως πάρα πολύ αναμενόμενη. Ξύπνησα γιατί άρχισε να διαμαρτύρεται και το ξυπνητήρι μου. Το δίδυμο της μαχόμενης δημοσιογραφίας άρχισε να μουρμουρίζει κάτι για Εθνικό πένθος. 3ημερο κιόλας. Μετά από 2 λεπτά σκάει μήνυμα στο studio από μια μάνα που ρωτάει αν πρέπει να πάει το παιδάκι της σχολείο ή όχι. Οι διεκδικητές του βραβείου Πούλιτζερ συνέστησαν την κυρία να το πάει το παιδί της σχολείο και η τηλεόραση έκλεισε κάπου εκεί γιατί έπρεπε να φύγω.

Ώρα 08:21. Δεν ξεκίνησα για δουλειά. Δουλεύω αργότερα ούτως ή άλλως. Απλά έφαγα ένα χώσιμο από τον φίλο μου τον Γιώργο να τον πάω μέχρι το συνεργείο του. Λίγο πριν φτάσω στο συνεργείο πέρασα από ένα δημοτικό. Είδα μεγάλη κινητικότητα απέξω και σκέφτηκα ότι είχα πολύ καιρό να δω παιδιά να πηγαίνουν σχολείο. Το περίεργο όμως ήταν ότι τα παιδάκια δεν έμπαιναν στο σχολείο. Έβγαιναν με τους γονείς τους από την κεντρική πύλη. Τα παιδάκια με υψωμένες τις λιλιπούτιες γροθιές τους κι ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους λες και έφευγαν για εκδρομή και οι γονείς με μια ανεπανάληπτη τσαντίλα στη μάπα για την έξτρα κούρσα που θα έπρεπε να κάνουν πριν πάνε δουλειά για να πάνε τα παιδιά μέχρι τη γιαγιά τους.

Όταν ένας άνθρωπος χάνεται, φεύγει, πεθαίνει, σκοτώνεται, κοιμάται όπως θέλει ο καθένας ας το πει, δημιουργούνται 3 κατηγορίες ανθρώπων. 1) Αυτοί που δεν τον ήξεραν και αδιαφορούν. 2) Αυτοί που τον γνώριζαν, στεναχωρήθηκαν που πέθανε ο καημένος ο άνθρωπος και 3) οι πολύ κοντινοί του φίλοι και συγγενείς που πενθούν, ο καθένας με τον ξεχωριστό του τρόπο.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όπως αυτή του Αρχιεπισκόπου (και άλλων κατά το παρελθόν βλ. Παπανδρέου, Καραμανλή, Μερκούρη, Βουγιουκλάκη) δημιουργείται μια 4η κατηγορία. Αυτή εκείνων που τους επιβάλλει το πένθος μια ανώτερη δύναμη. Ένας πένθος όμως όχι ουσιαστικό, όχι προσωπικό, αλλά γενικό και άχρηστο. Μια φανφάρα για να τιμήσει δήθεν τον αποθανόντα λες και αν είναι κλειστές κάποιες υπηρεσίες για 3 ημέρες, ο Χριστόδουλος ή η υστεροφημία του έχουν να κερδίσουν κάτι.

Είναι λυπηρό το να πεθαίνει ένας άνθρωπος.
Είναι ακόμα πιο λυπηρό να πεθαίνει ένας άνθρωπος στον οποίο πολύς κόσμος (καλώς ή κακώς) έχει στηρίξει τα όνειρά του, την πίστη του, τις επιθυμίες του.
Είναι όμως επίσης πιο λυπηρό να σπιλώνουμε την λέξη πένθος και εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι στεναχωρήθηκαν πραγματικά για τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου και επιθυμούν να πενθήσουν στο πλευρό της σωρού του με δακρύβρεχτα ρεπορτάζ, κλεισίματα σχολείων και υπηρεσιών αλλά και πανηγυρικούς (με την αρχαιοελληνική έννοια) λόγους που μόνο σκοπό έχουν την προβολή του ομιλούντα.

Καμία ημέρα δεν είναι πένθιμη από μόνη της.
Μπορεί να είναι μελαγχολική, μπορεί να είναι γκρίζα, μπορεί να είναι και πένθιμη αρκεί να την βλέπεις εσύ ο ίδιος έτσι.
Και πιστέψτε με ότι εκείνο το παιδάκι που είδα εγώ να τρέχει με υψωμένες τις γροθιές του σαν τον γερο-Ρεχάγκελ μετά το τέλος του τελικού δεν ένιωθε κανένα πένθος.

Advertisements

6 Responses to Εθνικό Πένθος

  1. Ο/Η Βασιλεία λέει:

    Αμαν, ρε φίλε, κοιμήθηκε λέμε, ποιο πένθος; Και ήσυχα γιατί μπορεί να ξυπνήσει. Μάλλον γι’ αυτό κρατάνε τριήμερο πένθος. Σου λέει έτσι νόμιζαν και οι Ρωμαίοι και είδες τι έγινε.

  2. Ο/Η Freak-Sos λέει:

    tetoia grafe kai tha kaeis stin kolasi apiste!!!! xaxaxaxaxa…

  3. Ο/Η Rigelian λέει:

    Δεν θα μπορούσα παρα να συμφωνήσω απόλυτα, ειδικά σε μία φράση: Το πένθος είναι υπόθεση προσωπική.

    Επίσης ωραίο κείμεινο, ξαναβρίσκεις τη φόρμα σου! (και το σορτάκι σου, επλίζω, να πάμε για κανένα μπασκετάκι τώρα που φτιάχνει ο καιρός! 🙂 )

  4. Ο/Η Rigelian λέει:

    Domhnach na Fola, σαν χθες, περίμενα να γράψεις κάτι…

  5. Ο/Η UnstableGreek λέει:

    oso megalitera ta exeis, toso megaliteri khdeia sou kanun. Kako? den nomizw.

    ps: Mas elipsan ta keimena sou Xristaki!

  6. Ο/Η holidaysinthesun λέει:

    ναι πολυ πενθιμη,πραγματικα εχω δει πολλους να εχουν σκασει απο θλιψη:Ρ:Ρ:Ρ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: