Όνειρα εφιαλτικά

Απρίλιος 30, 2008

Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο…
Ένα όνειρο ή ένας εφιάλτης;
Ίσως να υπάρχουν και στιγμές που να χρειάζεσαι ένα όνειρο να σε ταξιδέψει.
Ίσως να υπάρχουν και στιγμές που να χρειάζεσαι έναν εφιάλτη να σε προσγειώσει.
Το σίγουρο είναι ότι τα όνειρα και οι εφιάλτες μας προέρχονται από τη ζωή και τις ανάγκες μας.
Και μπορεί όταν ήσουν παιδάκι να ήσουν σίγουρος ότι δεν θες να δεις έναν εφιάλτη, όμως τώρα αν έρθει ο Μορφέας ένα βράδυ και σου δώσει 2 κανάλια ποιο θα διαλέξεις;
Αυτό που όταν τελειώσει το πρόγραμμα θα σε επαναφέρει σε μια σκληρή πραγματικότητα ή μήπως αυτό που όταν τελειώσει το πρόγραμμα θα σου δείξει ότι τα πράγματα δεν είναι τελικά και τόσο άσχημα; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


I want to ride my bicycle…

Απρίλιος 21, 2008

2 τραγουδάκια αφιερωμένα…
Ες αύριον τα σπουδαία… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ένα κι ένα πόσο κάνει;

Απρίλιος 15, 2008

1 + 1 = 2
Έτσι είχε μάθει η Αννούλα στην Α’ Δημοτικού.
Την πρώτη φορά που της είπε σε ένα ιδιαίτερο μάθημα ο κύριος Μενέλαος ότι στα Μαθηματικά υπάρχουν αξιώματα που δεν σηκώνουν αμφισβήτηση, η Αννούλα είχε εκνευριστεί πάρα πολύ.
Ήταν σίγουρη ότι κάποια μέρα θα ανέτρεπε μόνη της όλο το μαθηματικό οικοδόμημα και θα συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους κορυφαίους μαθηματικούς όλων των εποχών.
Αντ’ αυτού η Αννούλα έγινε ιστορικός και έμαθε να ζει όλη τη ζωή της με αξιώματα.
Για όλα στη ζωή της, ένα κι ένα έκανε δύο.
Μόνο που δεν βρέθηκε κανείς να πει στην Αννούλα, ότι η ζωή δεν είναι σαν τα μαθηματικά.
Η ζωή δεν επιδέχεται ούτε θεωρήματα, ούτε αξιώματα και πολλές φορές, ένα και ένα δεν κάνει δύο, αλλά κάνει τρία, ή και ένα ή ακόμα και μηδέν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η Αλεξία και το μικρό της κουτάκι

Απρίλιος 10, 2008

Δεν σου ‘ρχεται ώρες ώρες να κλειστείς σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα;
Να μην ξέρεις τι γίνεται απέξω. Να μην σε απασχολεί τι κάνουν οι γύρω σου, οι δικοί σου, οι άσχετοι… Να είσαι μόνος, εσύ και οι σκέψεις σου.
Όταν αισθάνεσαι υπερβολικά χαρούμενος, δεν θέλεις να κρατήσεις αυτή τη στιγμή για πάντα; Να μην αφήσεις τίποτα να σου κλέψει ούτε μια σκόνη από τη χαρά σου, ούτε ένα δευτερόλεπτο από την ευτυχία σου. Να κρατήσεις αυτή τη στιγμή όσο περισσότερο μπορείς, πριν γίνει το οτιδήποτε που μπορεί να σου τη χαλάσει.
Έτσι μπήκε και η Αλεξία στο αυτοκίνητό της χτες το μεσημέρι.
Χαρούμενη και ξέγνοιαστη με ένα κινητό χωρίς μπαταρία μετά το μισάωρο τηλεφώνημά της στο Μιχάλη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σαν μια καλή και αμίλητη κρεμάστρα

Απρίλιος 7, 2008

Ο Σωτήρης ανέβηκε στην εξέδρα.
Από κάτω οι γνωστοί – άγνωστοι ανώνυμοι – επώνυμοι καλεσμένοι με τα σμόκιν και τις τουαλέτες, μπουκωμένοι ακόμα με προσούτο και πασαλειμμένοι με πατέ ελιάς, χειροκροτούσαν εκστασιασμένοι τον ήρωα πολέμου που «κατάφερε να κλείσει 100 χρόνια ζωής, παρά τις κακουχίες, την πείνα και τους 3 πολέμους που έζησε», όπως διατυμπανούσε ο παρουσιαστής της βραδιάς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Όντα παρατηρητικά

Απρίλιος 2, 2008

Βαρέθηκα να σε βλέπω στον καναπέ σου να παρατηρείς.
Βαρέθηκα να σε ακούω να γελάς με τον Λαζόπουλο και να κοιμάσαι ήσυχος ότι άλλαξες τον κόσμο επειδή σου άρεσαν τ’ αστεία του.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να κατεβαίνεις στους δρόμους ζητώντας αύξηση 200 ευρώ τη στιγμή που κλέβεις 500 από την εφορία.
Βαρέθηκα να σε ακούω να ζητάς από το κράτος να σου παρέχει αυτά που δεν μπόρεσες εσύ να παρέχεις στον εαυτό σου.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να ζηλεύεις αυτά που έχει ο άλλος και να μην κάνεις τίποτα για να τα αποκτήσεις από το να κλαψουρίζεις.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να βαριέσαι να πας στη δουλειά και να περιμένεις από το Θεό να σου πει στον ύπνο σου τα νούμερα του τζόκερ.
Βαρέθηκα να ξέρω ότι βλέπεις τα όνειρά σου αντί να τα κυνηγάς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »