Όντα παρατηρητικά

Βαρέθηκα να σε βλέπω στον καναπέ σου να παρατηρείς.
Βαρέθηκα να σε ακούω να γελάς με τον Λαζόπουλο και να κοιμάσαι ήσυχος ότι άλλαξες τον κόσμο επειδή σου άρεσαν τ’ αστεία του.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να κατεβαίνεις στους δρόμους ζητώντας αύξηση 200 ευρώ τη στιγμή που κλέβεις 500 από την εφορία.
Βαρέθηκα να σε ακούω να ζητάς από το κράτος να σου παρέχει αυτά που δεν μπόρεσες εσύ να παρέχεις στον εαυτό σου.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να ζηλεύεις αυτά που έχει ο άλλος και να μην κάνεις τίποτα για να τα αποκτήσεις από το να κλαψουρίζεις.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να βαριέσαι να πας στη δουλειά και να περιμένεις από το Θεό να σου πει στον ύπνο σου τα νούμερα του τζόκερ.
Βαρέθηκα να ξέρω ότι βλέπεις τα όνειρά σου αντί να τα κυνηγάς.

Παραφράζοντας μια ατάκα του Τζούμα (ο οποίος θα έπρεπε να δώσει το όνομά του και σε ευθυμικά χάπια), υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. 1) εκείνοι που ζουν τη ζωή τους στο έπακρο και 2) εκείνοι που παρατηρούν τους άλλους να ζουν τη ζωή τους στο έπακρο καθισμένοι στον καναπέ του σαλονιού τους.
Δεν ξέρω πότε το έπαθε αυτό ο Έλληνας.
Ούτε ξέρω πως θα σηκωθεί από τον καναπέ του.
Αυτό που ξέρω είναι ότι βαρέθηκα να βλέπω και να ακούω ανθρώπους που δεν έχουν όρεξη να δουλέψουν στη ζωή τους, που το μόνο που ξέρουν είναι να γκρινιάζουν και περιμένουν από άλλους τρίτους ξένους και μακρινούς να τους φέρουν στο πιάτο την ευτυχία και την επιτυχία.
Η ζωή είναι δική σου φίλε μου κι αν δεν μπορείς εσύ αν τη ζήσεις από μόνος σου, μην περιμένεις να τη ζήσει κάποιος άλλος για πάρτη σου.
Αν βιάζεσαι να πεθάνεις κάτσε εκεί στον καναπέ σου και μην αλλάξεις ούτε κανάλι.

Σκαλίζοντας λίγο τη σκέψη που μας άφησαν η Hannah Arendt και ο Michel Foucault, ανακαλύπτεις αν δεν το έχεις πάρει ήδη χαμπάρι από τον Αριστοτέλη, ότι ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό.
Όχι με τη στενή έννοια του όρου αλλά σε κάθε έκφανση της ζωής του ανθρώπου, οι πράξεις του είναι πολιτικές, από το τι καφέ πίνει το πρωί μέχρι το μήνυμα που στέλνει στο κινητό του και το πώς πηδιέται το βράδυ με τη γκόμενά του.
Αν δεν μπορέσεις να απολαύσεις την παραμικρή χαρά της ζωής δεν πρόκειται να είσαι ποτέ ευχαριστημένος με τον εαυτό σου.
Ούτε εγώ είμαι αλλά δεν μ’ αρέσει και να βλέπω το τρένο της ζωής μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου και να μην είμαι μέσα.

Θες να αλλάξεις τον κόσμο; Βρες τον δικό σου τρόπο να το κάνεις…
Θες να βγάλεις πολλά λεφτά; Κάτσε και δούλεψε ρε φίλε μέχρι να πάθεις υπερκόπωση…
Θες να ξεφύγεις από τη ρουτίνα σου; Παράτα τα όλα και πήγαινε να ζήσεις μακριά από το παρελθόν σου…
Θες να ερωτευτείς; Κοίτα γύρω σου και ερωτεύσου έναν ήχο, μια κίνηση, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα…

Η ζωή είναι πολύ απλή για να τη δυσκολεύουμε.
Και είναι και πολύ γρήγορη και σκληρή για να την αψηφάμε.
Το αν θα χαμογελάς όμως κάθε βράδυ πριν πέσεις για ύπνο νιώθοντας πρωταγωνιστής της ζωής σου και όχι παρατηρητής, είναι αποκλειστικά και μόνο δικό σου θέμα.
Καλημέρα φίλε παρατηρητή…

Advertisements

9 Responses to Όντα παρατηρητικά

  1. Ο/Η Rigelian λέει:

    Ω, καλώστονΑ

    Μια χαρά σε βρίσκω και συμφωνώ απόλυτα!

    H ζωή είναι για να τη ζεις και όχι να την αφήνεις να περνάει!

  2. Ο/Η UnstableGreek λέει:

    gia ton logo auto den gelaw me ta asteia tou lazopoulou. Petiximenos titlos

  3. Ο/Η stixakias λέει:

    Καλημέρα φίλε Νεόφυτε…

    υγ
    Το Λαζόπουλο πάντως έχω αρχίσει εδώ και καιρό να τον βαριέμαι…

  4. Ο/Η Legally blonde λέει:

    ψιτ!

    …βγες απο το μυαλο μου

    (πολυ…πολυ…καλο)

    υγ καλως σας βρηκα

  5. Ο/Η neofitos λέει:

    #Rigelian: καλώς σε βρήκα. εσυ την ζεις ή την αφήνεις να περνάει;

    #UnstableGreek: δεν μπορώ να πω ότι δεν γελάω καθόλου. thanx

    #stixakias: καλημέρα φίλε. παρομοίως

    #μαργαρίτα: δεν ξέρω να κάνω φατσούλες χαχα

    #Legally blonde: ψιτ! πότε μπήκα; thanx. καλώς σε βρήκαμε κι εμείς

  6. Ο/Η Dyos λέει:

    Το φοβερό είναι όταν κάποιος εκφράζει αυτά που φοβάσαι να παραδεχτείς για τον ίδιο σου τον ευατό. Αυτό έπαθα κι εγώ μ’ αυτό το άρθρο. Είχα την εντύπωση επίσης ότι πριν από λίγο καιρό πήρα το «τρένο» πριν φύγει…
    Αν όμως πήρα λάθος τρένο;;
    Παθαίνουμε, μαθαίνουμε και προχωράμε ε;;;;

  7. Ο/Η Rigelian λέει:

    Ω, σαφώς και τη ζω!

  8. Ο/Η neofitos λέει:

    #Dyos: τα τρένα που παίρνουμε κάνουν πολλές στάσεις πριν φτάσουν στον προορισμό τους. είναι στο χέρι όταν καταλάβεις ότι έκανες λάθος να κατέβεις στη στάση και να πάρεις το επόμενο που περνάει. κάπως έτσι είναι. κυρίως παθαίνουμε βέβαια και λιγότερο μαθαίνουμε απ’ ότι έχω καταλάβει

    #Rigelian: χαίρομαι αγαπητέ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: