Η Αλεξία και το μικρό της κουτάκι

Δεν σου ‘ρχεται ώρες ώρες να κλειστείς σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα;
Να μην ξέρεις τι γίνεται απέξω. Να μην σε απασχολεί τι κάνουν οι γύρω σου, οι δικοί σου, οι άσχετοι… Να είσαι μόνος, εσύ και οι σκέψεις σου.
Όταν αισθάνεσαι υπερβολικά χαρούμενος, δεν θέλεις να κρατήσεις αυτή τη στιγμή για πάντα; Να μην αφήσεις τίποτα να σου κλέψει ούτε μια σκόνη από τη χαρά σου, ούτε ένα δευτερόλεπτο από την ευτυχία σου. Να κρατήσεις αυτή τη στιγμή όσο περισσότερο μπορείς, πριν γίνει το οτιδήποτε που μπορεί να σου τη χαλάσει.
Έτσι μπήκε και η Αλεξία στο αυτοκίνητό της χτες το μεσημέρι.
Χαρούμενη και ξέγνοιαστη με ένα κινητό χωρίς μπαταρία μετά το μισάωρο τηλεφώνημά της στο Μιχάλη.

Η κίνηση στη Λεωφόρο Μαραθώνος ήταν τραγική.
Η Αλεξία σκέφτηκε ότι θα της έπαιρνε τουλάχιστον 2 ώρες μέχρι να φτάσει στο γραφείο της στο κέντρο αλλά δεν την ένοιαζε.
Ο Μιχάλης της είχε τηλεφωνήσει από το αεροδρόμιο του Παρισιού και το τηλέφωνό της έκλεισε καθώς εκείνος επιβιβαζόταν.
Στο ράδιο έπαιζε ο Best αλλά εκείνη βαριόταν να ακούσει ράδιο.
Είχε ετοιμάσει ένα cd με τα αγαπημένα της mp3 και το έβαλε να παίξει.

Ο Μιχάλης έδεσε τη ζώνη του.
Του είχε λείψει πολύ η Ελλάδα… του είχε λείψει πολύ η Αλεξία και βιαζόταν να βρεθεί κοντά της.
Θα έπρεπε να την περιμένει ως το βράδυ να τελειώσει τη δουλειά της αλλά αυτό θα του έδινε αρκετή ώρα για να κάνει ένα μπάνιο και να δει την οικογένειά του, πριν αφοσιωθεί στην Αλεξία.
Το αεροπλάνο του άφησε τον αεροδιάδρομο και σηκώθηκε ψηλά στον ουρανό.
Ο Μιχάλης έριξε μια ματιά στις Βερσαλλίες που φαίνονταν στο βάθος και αμέσως έκλεισε τα μάτια του για να ονειρευτεί με την ησυχία του.

Χρώματα, άνοιξη, βόλτες στον ήλιο…
«Στη θάλασσα παρέα με ένα φίλο» σιγοτραγουδούσε η Αλεξία και ονειρευόταν τις βόλτες που θα έκανε με τον Μιχάλη τους επόμενους 2 μήνες που θα ήταν δικός της και μόνο δικός της.
Το Fiatακι της δεν προχωρούσε ούτε γι’ αστείο αλλά ποιος το χέζει το αφεντικό που θα διαμαρτύρεται.
Εδώ έρχεται το αφεντικό της ψυχής της και εκείνη θα ασχολείται με τον κάθε μαλάκα γραφειοκράτη;
Έδιωξε την εικόνα του κυρίου Χαλμούκη από το μυαλό της και επέστρεψε στην εικόνα του Μιχάλη και το τραγούδι της.

Ο Μιχάλης ξύπνησε λίγο απότομα από το τράνταγμα.
Ένιωσε το κεφάλι του πιεσμένο και ενώ προσπάθησε να ανοίξει τα μάτια του, τα δάκρυα δεν τον άφηναν να δει.
Με το χέρι του ψηλάφησε τη μάσκα οξυγόνου που είχε πέσει μπροστά του αλλά το χέρι του ήταν πολύ αδύναμο για να την πιάσει.
Από τη χαραμάδα των ματιών του είδε τον διπλανό του να ξεψυχάει.
Από τη χαραμάδα της ψυχής του είδε την Αλεξία να του χαμογελάει.

Βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά…
Έλειπε εδώ και 3 μήνες ο Μιχάλης και της είχε λείψει τρελά.
Αγωνιούσε για το πρώτο του φιλί, για την πρώτη τους αγκαλιά, για την πρώτη φορά που θα έκαναν έρωτα…
Είδε στο διπλανό αυτοκίνητο έναν μεσήλικα να φωνάζει στο κινητό του σαν δαιμονισμένος.
Το κλειστό της παράθυρο και η φωνή του Χρήστου θηβαίου σκέπαζαν κάθε εξωτερική παρέμβαση, κάθε τι εκνευριστικό που θα μπορούσε να της χαλάσει τη διάθεση μια τέτοια ημέρα.

Το τηλέφωνο της Αλεξίας έδειχνε απενεργοποιημένο.
Μάταια προσπαθούσε η μάνα της να την εντοπίσει.
Ήταν σίγουρη ότι η κόρη της θα είχε μάθει ήδη τα νέα και φοβόταν τώρα μην είχε κάνει καμιά τρέλα.
Έπρεπε να την εντοπίσει πριν κάνει κακό στον εαυτό της.
Έπρεπε να της μιλήσει, να την πάρει αγκαλιά και να την παρηγορήσει.
Δεν μπορούσε όμως να την βρει. Η Αλεξία είχε κλειστεί στο κουτί της και κανένας δεν ήταν ευπρόσδεκτος παρά μόνο οι σκέψεις της.

Μονάχα εσύ να ‘σαι καλά… μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ…
Η Αλεξία κοίταξε από το παράθυρό της τον ουρανό.
Στο μικρό κουτάκι που είχε κλείσει το μυαλό της τις τελευταίες ώρες, όλα ήταν υπέροχα, όλα ήταν όπως τα είχε ονειρευτεί όταν ήταν μικρό κοριτσάκι ακόμα.
Δεν είχε ιδέα για το άσχημο παιχνίδι της μοίρας. Εκείνη, κλεισμένη μέσα στο μικρό της κουτάκι ένιωθε ευτυχισμένη.
Είδε μακριά ένα αεροπλάνο να πορεύεται ήρεμα προς το αεροδρόμιο.
Λίγο πιο δίπλα ο ήλιος συμμεριζόταν τη χαρά της…
Το φως του όμως ήταν πολύ έντονο και της έφερε δάκρυα στα μάτια.
Από τη χαραμάδα των ματιών της είδε τον ήλιο να την κρυφοκοιτάει.
Από τη χαραμάδα της ψυχής της είδε τον Μιχάλη να της χαμογελάει.

Advertisements

11 Responses to Η Αλεξία και το μικρό της κουτάκι

  1. Ο/Η industrial daisies λέει:

    Damn u.
    Damn u Neofite.
    Damn u Olympic airways.

  2. Ο/Η Rigelian λέει:

    (πολύ down τώρα τελευταία ή ιδέα μου είναι; )

  3. Ο/Η neofitos λέει:

    #industrial daisies: fuck you ρε… Olympic Airways rule (σου λέω)

    #Rigelian: (είναι πάντα μια καλή αφορμή για να ξαναρχίσεις να γράφεις)

  4. Ο/Η Βασιλεία λέει:

    Ναι, ρε, μαύρισε μας λίγο ακόμα … τα κουτάκια μου μέσα! Και δε φτάνουν όλα τα άλλα, έχει και κίνηση.

  5. Ο/Η EYES OF TRUTH λέει:

    Πολλές φορές είναι αναγκαίο να το κάνουμε αυτό!…

  6. Ο/Η martina λέει:

    Κανένα «κουτάκι» δεν είναι τόσο στεγανό ώστε να προφυλάσσει την προσωπική μας προσμονή αεροστεγώς…

    έχω βέβαια την υποψία πως υπάρχει ένας τρόπος αλλά εκτός του ότι δεν είναι απλός επιφυλάσσομαι για τις παράπλευρες » συνέπειες» που ίσως έχει….

  7. Ο/Η λολιτα λέει:

    μας ψυχοπλακωσες…

  8. Ο/Η neofitos λέει:

    #βασιλεία: και στο μυαλό μου έχει κίνηση απ’ ότι καταλαβαίνεις. Θα επανορθώσω για τη μαυρίλα τις επόμενες ημέρες

    #Eyes of truth: πράγματι. και όχι μόνο όταν είμαστε χαρούμενοι, αλλά και όταν είμαστε πολύ στεναχωρημένοι.

    #martina: την προσμονή σίγουρα όχι, αλλά όταν όλα πάνε καλά το κουτάκι σε εμποδίζει να δεις τα κακώς κείμενα. Ποιος είναι ο τρόπος;

    #λολίτα: καλό είναι κι αυτό καμιά φορά… ε;

    #Rigelian: (I came, I saw, I won) lol

  9. Ο/Η stixakias λέει:

    μαύρο ήταν το κουτί φίλε. Όμορφο όμως…

  10. Ο/Η neofitos λέει:

    #stixakias: πόρισμα πάντως δεν έβγαλε το κουτί. όχι πως έχει σημασία για την Αλεξία… merci

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: