Όνειρα γλυκά

Η Sarah πρόβαρε για τελευταία φορά τις βελούδινες γόβες της.
Γι’ αυτές τις γόβες είχε βασανίσει επί ώρες μια πωλήτρια στο άνδρο του Marc Jacobs στο Beverly Hills.
Σαν κάθε καλή βλάχα βλαχάρα που ανακάλυψε την Αμερική, έπρεπε οπωσδήποτε να φορέσει τα Marc της αυτή τη βραδιά.
Μερικές μέρες νωρίτερα είχε περάσει 7 ώρες μες το Bloomingdale’s μέχρι να βρει το ιδανικό φόρεμα.
Μάταια προσπαθούσε η στυλίστρια του καταστήματος να την πείσει ότι το μωβ δεν είναι και πολύ καλό χρώμα σε συνδυασμό με το ξανθό πεθαμενί του μαλλιού της.
Ο σκοπός όμως ήταν ιερός.
Τα παγκόσμια βραβεία για την ανάδειξη του <Μάγου της χρονιάς> ήταν το μεγάλο της event.
Και έπρεπε να λάμπει.

Από εκείνη την άγια μέρα που ήρθε σπίτι ο άντρας της με την πρόσκληση για το μεγάλο γεγονός, η Sarah έβλεπε το ίδιο όνειρο.
Ήταν το πιο ωραίο όνειρο που είχε δει ποτέ στη ζωή της.
Ανέβαινε λέει στη σκηνή με το πανάκριβο φόρεμά της, ο παρουσιαστής Neil Patrick Harris καθόταν στη γωνία για να δώσει και τα 100 τετραγωνικά του δαπέδου στη Μεγάλη Κυρία και η Sarah έκανε μερικά μικρά βήματα προς το κέντρο της σκηνής.
Στα χέρια της είχε κάτι ανάμεσα σε Όσκαρ και χρυσή τράπουλα, δεν είχε σημασία.
Έκανε μια βαθιά υπόκλιση σε ένα εκστασιασμένο κοινό, το οποίο τη χειροκροτούσε ασταμάτητα.
Λένε ότι τα όνειρα κρατούν μόνο μερικά δευτερόλεπτα.
Ε λοιπόν το δικό της κρατούσε ώρες ολόκληρες, όσο και το χειροκρότημα που ονειρευόταν… που ήθελε… που άξιζε…

Η βραδιά της είχε επιτέλους φτάσει.
Είχε σύρει τον άντρα της στην τελετή 2 ώρες πριν την έναρξη.
Έπρεπε να τη δουν όλοι, έπρεπε να τη θαυμάσουν όλοι.
Γι’ αυτή τη βραδιά ζούσε φέτος.
Τι φέτος; Όλη της τη ζωή.

Δεν την ενδιέφεραν τα μαγικά κόλπα.
Δεν την ενδιέφεραν οι επιχειρήσεις του άντρα της και τα κονέ που έκανε εκείνη τη βραδιά για να πλουτίσει.
Κι άλλα λεφτά;
Τι να τα κάνει τα λεφτά;
Αυτό που ήθελε ήταν να την δουν
Να την προσέξουν
Να την λατρέψουν

Ήξερε ότι δεν θα ανέβαινε στη σκηνή όπως στο όνειρό της.
Αλλά δεν την ένοιαζε.
Αυτό ήταν μόνο ένα όνειρο.
Της αρκούσε που την αποθέωναν οι κλώσσες που κάθονταν δίπλα της.
Της αρκούσε ένα πλάνο του σκηνοθέτη για να τη δουν όλες οι πουτάνες της γειτονιάς της.
Για να την ζηλέψουν που ήταν εκεί.
Να την ζηλέψουν που ήταν μια Θεά και ζούσε τη βραδιά της.

Σε μια στιγμή τα φώτα έφυγαν από τους μάγους και έπεσαν σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων.
Ήταν οι ιδρυτές της οργάνωσης “Feed The Children”.
Η Sarah σηκώθηκε μαζί με όλους τους υπόλοιπους δηθενάδες σε ένα standing ovation, σαν εκείνο του ονείρου της μόνο που δεν ήταν για εκείνη.
Τόση υποκρισία… τόση δήθεν κλάψα…
Η Sarah χειροκροτούσε με όλη της την δύναμη και πίεσε τα μάτια της να αφήσουν ένα δάκρυ να κυλήσει για τα παιδάκια που πεινάνε.
Θα έδινε όλη της την περιουσία για ένα τηλεοπτικό πλάνο να τη δείχνει να δακρύζει σαν άλλη Angelina Jolie όταν κέρδιζε το Όσκαρ ο Heath Ledger.
Και η κάμερα δεν της χάλασε χατήρι.
Γιατί αυτό ακριβώς έψαχνε ο κάμεραμαν.
Μια γεροξεκούτο κυρία της υψηλής κοινωνίας, σάπια εσωτερικά του λαμπυριστού περιτυλίγματος της, με ένα fake δάκρυ να τρέχει με 200 χλμ την ώρα στο σκήνωμα που αποκαλεί μάγουλό της.

Η λοξή ματιά στη μεγάλη οθόνη είχε κάνει τις καμπάνες να χτυπούν.
Είχε κερδίσει επάξια το πλάνο της.
Τα χέρια της προκαλούσαν σεισμό στις ταλαιπωρημένες νευρικές της απολήξεις, από το πολύ χειροκρότημα.
Την είχαν δει σίγουρα όλοι.
Την είχαν λατρέψει όλοι.

Όταν κάθησε ξανά στη θέση της, είδε ένα κοριτσάκι δίπλα της, που είχε τολμήσει να μην χειροκροτήσει.
Το κοριτσάκι ήταν ντυμένο με ένα σκισμένο τζιν και ένα λεπτό πλαστικό μπουφάν των Lakers.
Από τη χαρά της η Sarah θα μπορούσε να το αγκαλιάσει και να το φιλήσει.
Το κοριτσάκι όμως της έριξε μια πολύ ταπεινωτική ματιά πριν της ψιθυρίσει στο αυτί:
“Αν για κάθε παλαμάκι που χτύπησες, έδινες κι από 1 ευρώ, ίσως έσωζες ένα παιδί από την πείνα”

Η Sarah έκανε πως δεν άκουσε.
Δεν την ενδιέφερε να κάνει δωρεές.
Δεν την ενδιέφερε ούτε το κοριτσάκι, ούτε τα πεινασμένα παιδιά ούτε τίποτα.
Το μόνο που ήθελε ήταν να γυρίσει σπίτι, να ανάψει το recorder και να δει 1000 φορές το πλάνο της σε επανάληψη.

Και αυτό έκανε πράγματι.
Το είδε ξανά και ξανά και ξανά.
Κι ένιωθε γεμάτη… λαμπερή… ευτυχισμένη.
Μέχρι που δεν άντεξε στις 6 το πρωί και παρέδωσε πνεύμα στο Μορφέα.

Εκεί που την περίμενε ένα καινούριο όνειρο, διαφορετικό από εκείνο που έβλεπε τόσους μήνες.
Ανέβαινε λέει στην ίδια σκηνή με το πανάκριβο φόρεμά της, ο παρουσιαστής Neil Patrick Harris καθόταν κλασικά στη γωνία για να δώσει και τα 100 τετραγωνικά του δαπέδου στη Μεγάλη Κυρία και η Sarah έκανε μερικά μικρά βήματα προς το κέντρο της σκηνής.
Στα χέρια της είχε κάτι ανάμεσα σε Όσκαρ και χρυσή τράπουλα, δεν είχε και πάλι σημασία.
Κάνοντας όμως τη βαθιά της υπόκλιση δεν είδε κανένα πλήθος να παραληρεί, παρά μόνο 2 λιλιπούτειες φιγούρες, όρθιες στην πρώτη σειρά.
Η μία φιγούρα ήταν το κοριτσάκι που είχε γνωρίσει στην τελετή και καθόταν με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.
Η άλλη φιγούρα ανήκε σε ένα γυμνό παιδί από τη Γκαμπόν, με την κοιλιά του φουσκωμένη και τα μάτια πρησμένα.
Δεν ήταν όμως αδύναμο.
Ήταν πιο δυνατό από ποτέ και χειροκροτούσε με όλη του την καρδιά.

Κάθε παλαμάκι αντηχούσε δυνατά στην άδεια ψυχή της Sarah.
Κάθε κρότος που έκαναν τα κόκκαλα του παιδιού καθώς χτυπούσαν μεταξύ τους, τρύπαγε βίαια τα τύμπανα των αυτιών της και έκανε το bottoxιασμένο δέρμα της να τεντώνεται επικίνδυνα.
Είδε τα γόνατά της να λυγίζουν στο βάρος της συνείδησης.
Είδε τις φλέβες της να σπάνε, την ώρα που το παιδάκι σταμάτησε ξαφνικά να χειροκροτά.

64 παλαμάκια πρόλαβε να μετρήσει η Sarah
Όσα και τα χρόνια που πέρασε αδιαφορώντας για τον κόσμο γύρω της.
Για τα 5,5 εκατομμύρια παιδιά που πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα.
Για το 32,5% των παιδιών στις αναπτυσσόμενες (τι φαιδρή λέξη) χώρες που έχουν προβλήματα υγείας λόγω κακής διατροφής
Για το 17% του πλεονάσματος που υπάρχει σε φαγητό στον πλανήτη αλλά καταλήγει στη χωματερή των Λιοσίων αντί για τα στόματα πεινασμένων ανθρώπων.

Καληνύχτα Sarah…

Καληνύχτα Νεόφυτε, Αλίκη, Κώστα, Τίνα, Μιχάλη, Αλεξάνδρα, Άλκη, Μαριτίνα, Γιώργο, Μαρία, Σπύρο, Φωτεινή, Χριστόφορε, Άννα, Βαγγέλη, Δήμητρα, Ηλία, Θεοδώρα, Θανάση, Ηλέκτρα, Ανδρέα, Γωγώ, Γιάννη, Αναστασία, Πέτρο, Σάσα, Τάσο, Αγγελική…

Όνειρα γλυκά

Advertisements

One Response to Όνειρα γλυκά

  1. Ο/Η stixakias λέει:

    Γράφε πιο συχνά.

    Έχεις να πεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: