Σε μια γωνιά της γης

Είναι από εκείνες τις ημέρες
Ξέρεις..
Τις άσχημες

Που δεν πάνε κάτω με τίποτα
Που αναρωτιέσαι γιατί ήρθαν
Που εύχεσαι να μην ξανάρθουν

Ήμουν στην εφορία το πρωί
Σε αυτό το άψυχο κτίριο
Φορτωμένο ανθρώπους με μάτια ορθάνοιχτα
Γεμάτα φόβο για τα λεφτά που θα δώσουν
40 μεσήλικες στην ίδια ουρά για το ταμείο
Σαν παιδιά σε πασχαλιάτικη λειτουργία που δεν θέλουν να έρθει ποτέ η στιγμή να πιουν από το ίδιο χρυσό κουταλάκι που έγλειφε με μανία η παπαδιά πέντε λεπτά νωρίτερα

Βγήκα στο δρόμο χωρίς αυτοκίνητο
Στάθηκα στην άκρη του πεζοδρομίου και παρατηρούσα τα αμάξια να περνάνε
Άντρες, γυναίκες, στριμωγμένοι σε παραλληλόγραμμες λαμαρίνες
Εγκλωβισμένοι σε προορισμούς
«Σε 200 μέτρα στρίψτε αριστερά»
Άντε γαμήσου κι εσύ

Στρίβοντας στη γωνία είδα εκείνη
Καιρό είχα να θυμηθώ πόσο όμορφη ήταν
Δίπλα της ένας άντρας
Δεν με πείραξε που στεκόταν δίπλα της
Δεν την φίλαγε, δεν της κρατούσε το χέρι
Τον κόμπο στο στομάχι τον ένιωσα όταν την είδα να γελάει
Την έκανε ρε φίλε να γελάει

Η πωλήτρια στο καφέ δεν ήταν ούτε σήμερα ευχαριστημένη με τη ζωή της
Το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο μαρτυρούσε το παρελθόν της
Σε καλημέριζε με μια ιδιότυπη ευγένεια πριν φτιάξει τον καφέ σου
Στο αφρόγαλα συνήθιζε να κάνει πάντα κάτι χαριτωμένο
Μια καρδιά, ένα τόξο, ένα δέντρο
Ήταν η μόνη στιγμή που την έβλεπες να χαμογελάει
Α ναι, η χαρά της δημιουργίας

Αυτή που είχα ξεχάσει ότι υπάρχει
Παγιδευμένος σε μια ρουτίνα που κάποτε με γέμιζε
Που μου έδινε κίνητρο να συνεχίζω, να παλεύω, να κερδίζω
Δεν τα ήθελα πια όλα αυτά

Ήθελα κάτι πολύ πιο απλό
Να ξεφύγω από το γκρίζο
Να πάρω το αυτοκίνητό μου και να φύγω στην εξοχή
Να βρω ένα λιβάδι με λουλούδια και να ξαπλώσω
Να αφήσω τον ήλιο να ζεσταίνει το πρόσωπό μου
Να γεμίσω τα πνευμόνια μου με αέρα και να νιώσω αυτή την πρωτόγονη έκσταση
Να έχω στ’ αυτιά μου κάποιον να μου τραγουδάει «Nature’s got me high and it’s so beautiful»

Να νιώσω γεμάτος
Να νιώσω ζωντανός

Λένε ότι οι καλύτερες στιγμές σε αυτή τη ζωή είναι αυτές που μοιράζεσαι με κάποιον

Εγώ νομίζω ότι πρέπει να είσαι μόνος σου για να σταθείς κάτω από τον ήλιο και να επιτρέψεις στη φύση να σε γεμίσει συναισθήματα

Ακόμα και τον έρωτα μπορείς να τον περιγράψεις
Μέσα από τις εκφάνσεις του, τις τρέλες, τις ανησυχίες

Τη στιγμή όμως που στέκεσαι έρμαιο της φύσης
Υποκείμενο σε μια συγχορδία τέλειας δημιουργίας
Οφείλεις να μένεις σιωπηλός

Μπροστά στο άγγιγμα αυτής της αθωότητας, κάθε έρωτας είναι πλεονασμός

Advertisements

One Response to Σε μια γωνιά της γης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: