Όσο ο χρόνος παγώνει

Ο χρόνος έχει δύο διαστάσεις
Σαν ένα παιχνίδι που έπλασε ένα μυστήριος Θεός
Έναν ιστό που δεν μπορείς να πάρεις στα χέρια σου να παίξεις

Κατακόκκινο

Το όνειρο κόπηκε απότομα

Άνοιξε τα μάτια του με δυσκολία

Σκούπισε βιαστικά τα πέταλά του για να μπορέσει να δει

Αυτός ο αναθεματισμένος κηπουρός είχε αρχίσει πάλι να ψεκάζει

Κι ήταν πικρό το φυτοφάρμακο

Δαγκώνοντας μια σοκοφρέτα

Ο Κωστάκης είναι μαθητής της τρίτης τάξης του δημοτικού
Λίγο σκράπας με τα μαθήματα αλλά καλό παιδί
Το μυαλό του είναι συνέχεια σε ένα γλυκό
Την σοκοφρέτα

Μάρκος. Ένας άπιστος χουλιγκάνος.

Η θάλασσα ήταν η εκκλησία του
Το ερημητήριό του
Η σωτηρία του

Ο Πέτρος και η σελίδα 27

Το να φοβάσαι το θάνατο είναι φυσιολογικό
Ανθρώπινο όπως θα έλεγε και η φίλη μου η Σωτηρία
Μόνο που ο Πέτρος δεν ήταν ποτέ του ένας φυσιολογικός άνθρωπος

MAX. Νεκρός, ετών 21

Υπάρχουν δύο τρόποι να δεις έναν πρόωρο θάνατο.
Να σταθείς πάνω από το άψυχο σώμα του και να κλάψεις για αυτά που δεν πρόλαβε να ζήσει.
Ή να βάλεις μαύρα γυαλιά και να σταθείς λίγα μέτρα μακριά από τον νεκρό, χαμογελώντας για όλα εκείνα που πρόλαβε να ζήσει.

Καληνύχτα μαλάκα

Από μικρός προσπαθούσα να πουλήσω την ψυχή μου στον διάολο
Μόνο που δεν τον είχα συναντήσει ποτέ μου μέχρι χθες το βράδυ

Η καρδιά του λαγού

«Σ’ αγαπάω αλλά δεν μπορώ άλλο»
«Μην μου το κάνεις αυτό»
«Θέλω να χωρίσουμε»

Ζωή σε pause

Περνάνε γρήγορα οι πουτάνες οι μέρες
Χωρίς να με ρωτήσουν
Χωρίς να σκεφτούν

Δεσμός. Γόρδιος. Ο

Ο Βασιλιάς Λεοπόλδος ο Γ’ σηκώθηκε νωχελικά από το κρεβάτι του.
Άλλη μια μέρα υποχρεώσεων, αποφάσεων και συμποσίων στο μικρό κρατίδιο του Φιζμπάουχεν.
Είναι κουραστικό να είσαι βασιλιάς.