Κρεβάτι με ημερομηνία λήξης

Αυτιά μέσα στη θάλασσα.
Μάτια κλειστά κοιτούν τον ουρανό.
Η χοντρή ξανθιά στην παραλία φωνάζει στον Γιωργάκη (πάντα Γιωργάκης είναι ο μικρός) να πάει να φάει το τοστάκι του.
Δεν την ακούω.
Δεν ακούω κανέναν τους.
Ακούω μόνο τα βότσαλα του βυθού να παρασέρνονται από το κύμα σ’ένα ελαφρύ θρόισμα, ανεπαίσθητο μα τόσο γαλήνιο.

Όνειρα εφιαλτικά

Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο…
Ένα όνειρο ή ένας εφιάλτης;
Ίσως να υπάρχουν και στιγμές που να χρειάζεσαι ένα όνειρο να σε ταξιδέψει.
Ίσως να υπάρχουν και στιγμές που να χρειάζεσαι έναν εφιάλτη να σε προσγειώσει.
Το σίγουρο είναι ότι τα όνειρα και οι εφιάλτες μας προέρχονται από τη ζωή και τις ανάγκες μας.
Και μπορεί όταν ήσουν παιδάκι να ήσουν σίγουρος ότι δεν θες να δεις έναν εφιάλτη, όμως τώρα αν έρθει ο Μορφέας ένα βράδυ και σου δώσει 2 κανάλια ποιο θα διαλέξεις;
Αυτό που όταν τελειώσει το πρόγραμμα θα σε επαναφέρει σε μια σκληρή πραγματικότητα ή μήπως αυτό που όταν τελειώσει το πρόγραμμα θα σου δείξει ότι τα πράγματα δεν είναι τελικά και τόσο άσχημα;

I want to ride my bicycle…

2 τραγουδάκια αφιερωμένα…
Ες αύριον τα σπουδαία…

Ένα κι ένα πόσο κάνει;

1 + 1 = 2
Έτσι είχε μάθει η Αννούλα στην Α’ Δημοτικού.
Την πρώτη φορά που της είπε σε ένα ιδιαίτερο μάθημα ο κύριος Μενέλαος ότι στα Μαθηματικά υπάρχουν αξιώματα που δεν σηκώνουν αμφισβήτηση, η Αννούλα είχε εκνευριστεί πάρα πολύ.
Ήταν σίγουρη ότι κάποια μέρα θα ανέτρεπε μόνη της όλο το μαθηματικό οικοδόμημα και θα συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους κορυφαίους μαθηματικούς όλων των εποχών.
Αντ’ αυτού η Αννούλα έγινε ιστορικός και έμαθε να ζει όλη τη ζωή της με αξιώματα.
Για όλα στη ζωή της, ένα κι ένα έκανε δύο.
Μόνο που δεν βρέθηκε κανείς να πει στην Αννούλα, ότι η ζωή δεν είναι σαν τα μαθηματικά.
Η ζωή δεν επιδέχεται ούτε θεωρήματα, ούτε αξιώματα και πολλές φορές, ένα και ένα δεν κάνει δύο, αλλά κάνει τρία, ή και ένα ή ακόμα και μηδέν.

Η Αλεξία και το μικρό της κουτάκι

Δεν σου ‘ρχεται ώρες ώρες να κλειστείς σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα;
Να μην ξέρεις τι γίνεται απέξω. Να μην σε απασχολεί τι κάνουν οι γύρω σου, οι δικοί σου, οι άσχετοι… Να είσαι μόνος, εσύ και οι σκέψεις σου.
Όταν αισθάνεσαι υπερβολικά χαρούμενος, δεν θέλεις να κρατήσεις αυτή τη στιγμή για πάντα; Να μην αφήσεις τίποτα να σου κλέψει ούτε μια σκόνη από τη χαρά σου, ούτε ένα δευτερόλεπτο από την ευτυχία σου. Να κρατήσεις αυτή τη στιγμή όσο περισσότερο μπορείς, πριν γίνει το οτιδήποτε που μπορεί να σου τη χαλάσει.
Έτσι μπήκε και η Αλεξία στο αυτοκίνητό της χτες το μεσημέρι.
Χαρούμενη και ξέγνοιαστη με ένα κινητό χωρίς μπαταρία μετά το μισάωρο τηλεφώνημά της στο Μιχάλη.

Σαν μια καλή και αμίλητη κρεμάστρα

Ο Σωτήρης ανέβηκε στην εξέδρα.
Από κάτω οι γνωστοί – άγνωστοι ανώνυμοι – επώνυμοι καλεσμένοι με τα σμόκιν και τις τουαλέτες, μπουκωμένοι ακόμα με προσούτο και πασαλειμμένοι με πατέ ελιάς, χειροκροτούσαν εκστασιασμένοι τον ήρωα πολέμου που «κατάφερε να κλείσει 100 χρόνια ζωής, παρά τις κακουχίες, την πείνα και τους 3 πολέμους που έζησε», όπως διατυμπανούσε ο παρουσιαστής της βραδιάς.

Όντα παρατηρητικά

Βαρέθηκα να σε βλέπω στον καναπέ σου να παρατηρείς.
Βαρέθηκα να σε ακούω να γελάς με τον Λαζόπουλο και να κοιμάσαι ήσυχος ότι άλλαξες τον κόσμο επειδή σου άρεσαν τ’ αστεία του.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να κατεβαίνεις στους δρόμους ζητώντας αύξηση 200 ευρώ τη στιγμή που κλέβεις 500 από την εφορία.
Βαρέθηκα να σε ακούω να ζητάς από το κράτος να σου παρέχει αυτά που δεν μπόρεσες εσύ να παρέχεις στον εαυτό σου.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να ζηλεύεις αυτά που έχει ο άλλος και να μην κάνεις τίποτα για να τα αποκτήσεις από το να κλαψουρίζεις.
Βαρέθηκα να σε βλέπω να βαριέσαι να πας στη δουλειά και να περιμένεις από το Θεό να σου πει στον ύπνο σου τα νούμερα του τζόκερ.
Βαρέθηκα να ξέρω ότι βλέπεις τα όνειρά σου αντί να τα κυνηγάς.

Κινήσεις Εντυπωσιασμού

Σε ποιον δεν αρέσει να εντυπωσιάζει;
Ακόμα κι αν είσαι ο πιο ντροπαλός άνθρωπος του κόσμου και κάθε φορά που στεκόσουν όρθιος μπροστά στο αμφιθέατρο, έτοιμος να παρουσιάσεις την εργασία σου, ένιωθες τα πόδια σου να μουδιάζουν και το στομάχι σου να εκρήγνυται, είμαι βέβαιος ότι στη διαδρομή με το λεωφορείο στο σπίτι ονειρευόσουν τη στιγμή που θα παρουσίαζες εκείνη τη φοβερή και καινοτόμο διάλεξη και θα ανάγκαζες το αμφιθέατρο να σου χαρίσει ένα standing ovation.

Εθνικό Πένθος

Ο σκηνοθέτης του «Truman show» ξεχάστηκε σήμερα το πρωί και ανέβασε έναν λαμπρό ήλιο στο λεκανοπέδιο. Όταν άνοιξε τηλεόραση και πήρε χαμπάρι για την «κοίμηση του αρχιεπισκόπου» τα μάζεψε σιγά-σιγά και πέταξε μερικά σύννεφα αρκετά βροχερά μπορώ να πω για να σώσει το κράξιμο από τις θεούσες τηλεθεάτριες. Τίποτα πάντως στη μέρα δεν θύμιζε κάτι πένθιμο. Γιατί απλούστατα μια ημέρα δεν γίνεται να την βαφτίσεις πένθιμη. Το πένθος όπως και πολλά άλλα πράγματα είναι υπόθεση προσωπική.

Χρόνια πολλά και άπληστα

Έκανα πολλές ευχές χθες το βράδυ.
Ευχές για μένα (γύρω στις 54)
Ευχές για τους φίλους μου (γύρω στις 10)
Ευχές για όλο τον κόσμο (νομίζω ήταν μόνο 1)
Κι όταν σταμάτησα να εύχομαι και είδα ότι δεν με έχει πάρει ο ύπνος ακόμα, σκέφτηκα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι τέτοιες ημέρες κάνουν όνειρα σαν τα δικά μου… ψεύτικα… απατηλά… άπληστα.