Φωτιά στα μπατζάκια μας

Ιουνίου 29, 2007

Πράξη πρώτη
Επιχειρηματίας του κώλου με το τσιγάρο του στο στόμα να χαροπαλεύει να σώσει τη στάχτη που είναι έτοιμη να πέσει από το jenga και πουκάμισο λαδωμένο από τα μεσημεριανά σουβλάκια που χτύπησε στο γραφείο, με μπόλικο τζατζίκι για να πάρει θάρρος. Όπως και να ‘χει θέλει θάρρος να δώσει εντολή για έναν εμπρησμό. Όχι επειδή λυπάται το δάσος που θα καεί, αλλά σκέφτεται τι έχει να τραβήξει έτσι και τον ανακαλύψουν. Ραντεβού με αλλοδαπό (όχι ότι δεν θα το έκανε Έλληνας αλλά οι Έλληνες την έχουν δει πολύ Αλ Καπόνε για να κάνουν μόνοι τους τις βρωμοδουλειές τους) για να κανονίσει τα τυπικά και να του παραδώσει τα νομίμως αγορασμένα γκαζάκια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ο ρατσιστής

Ιουνίου 26, 2007

Σηκώθηκε χωρίς κανένα βάρος από το κρεβάτι του.
Έβαλε το ράσο του, χτένισε το μαλλί του και ίσιωσε τη γενειάδα του.
Άνοιξε την πόρτα του στούντιο και χαιρέτησε τους οικοδεσπότες.
Είχε πάει να εκπληρώσει τα θρησκευτικά καθήκοντα που του ανέθεσε ο Θεός, η πολιτεία και ο ηλίθιος που τον χειροτόνησε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Καύσωνας

Ιουνίου 25, 2007

Τρέξε να σωθείς.
Η καταστροφή της γης είναι κοντά.
Οι πάγοι λιώνουν κι ένα τσουνάμι είναι έτοιμο αυτή τη στιγμή να περάσει τα σύνορα της Καλλιθέας και να καταστρέψει το γήπεδο της Νέας Σμύρνης, δίνοντας τέλος στα όνειρα του κάθε πάνθηρα για πρωτάθλημα.
Τρέχα σου λέω, κρύψου.
Η μέρα της θερμο-κρίσης πλησιάζει.
Και είμαστε όλοι καταδικασμένοι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ταξίδι στη χώρα της ατιμωρησίας

Ιουνίου 21, 2007

Ονειρεύομαι ταξίδια.
Ονειρικά ταξίδια.
Ταξίδια σε μια χώρα που επικρατεί το χάος.
Σε μια χώρα που επικρατεί ο νόμος του ισχυρού.
Σε μια χώρα που ο σεβασμός για τον συνάνθρωπο είναι ανέκδοτο.
Ονειρεύομαι ένα ταξίδι στη χώρα της ατιμωρησίας και μετά ξυπνάω.
Και κλαίω που αντί να πάω ένα ταξίδι σε αυτή τη χώρα και μετά να την ξεχάσω, γεννήθηκα σε αυτή και πρέπει να την ανέχομαι και να με ανέχεται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σουτιέν, βρακί και 15.000 λίρες

Ιουνίου 20, 2007

Το κουδούνι χτύπησε.
Η Jena άνοιξε την πόρτα χωρίς να κοιτάξει από το ματάκι. Από μικρή τη μάλωνε η μαμά της που δεν ρώταγε πρώτα αλλά η Jena δεν είχε βάλει ποτέ μυαλό. Όχι ότι οι τωρινοί της επισκέπτες ήταν επικίνδυνοι. Απρόσμενοι ήταν. Τα κίτρινα γυαλιστερά γιλέκα ήταν ότι πιο κιτς μπορούσε να συναντήσει μια Τετάρτη μεσημέρι. Οι αστυνομικοί τη ρώτησαν αν είναι η Jena Tompson και αφού τους απάντησε καταφατικά της ζήτησαν να τους ακολουθήσει στο τμήμα. Όταν τους ρώτησε γιατί, εκείνοι της έδειξαν μια πλαστική σακούλα με ένα σάπιο και καταβρώμικο σουτιέν μαζί με ένα βρακί. Η Jena δεν πολυκατάλαβε αλλά τους ακολούθησε μυξοκλαίγοντας (όπως μας έχει επιβάλει η κινηματογραφική κουλτούρα για την κάθε κοπέλα όταν συλλαμβάνεται). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


R-Ejekt

Ιουνίου 19, 2007

Ήταν η πρώτη συναυλία που θα παρακολουθούσε ο Γιαννάκης.
Ο σεκιουριτάς στάθηκε σαν βράχος μπροστά του.
Με το τεράστιο χέρι του, τον πρόσταξε να σταματήσει για να του κάνει σωματικό έλεγχο. Λες και έμπαινε στο Λευκό Οίκο με τόσο ψάξιμο. «Εντάξει» του λέει μετά από λίγο. «Μπορείς να περάσεις». Δίπλα του ήταν η μητέρα του που δεν θα έχανε συναυλία των beastie με τίποτα στον κόσμο και αφού δεν είχε που να αφήσει τον Γιαννάκη, τον είχε πάρει μαζί της. Ο σεκιουριτάς της ζήτησε να ανοίξει την τσάντα της για να αποδείξει ότι δεν κουβαλούσε φωτογραφική μηχανή. «Οι φωτογραφικές μηχανές απαγορεύονται» είπε ο βράχος με φωνή βγαλμένη από κάποιο μακρινό σπήλαιο της Βόρειας Γερμανίας, όπου μερικοί νεάτερνταλ είχαν στήσει το δικό τους πάρτι. Οι φωτογραφικές απαγορεύονται λοιπόν. Μόνο μολότοφ επιτρέπονται στη συναυλία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Δύο αδέρφια σε ένα κλουβί

Ιουνίου 15, 2007

Ο Ibrahim μπήκε με σταθερό βήμα στην αίθουσα.
Τον ήξεραν όλοι στο πανεπιστήμιο ως τον καλό Παλαιστίνιο με το μεγάλο χαμόγελο και τα περίεργα αστεία. Την πρώτη ημέρα που συστηθήκαμε όλοι σε εκείνο το άβολο κουζινάκι των μεταπτυχιακών φοιτητών με τα egg and mayo sandwiches, όλοι στο άκουσμα του ονόματός του και της καταγωγής του έκαναν ένα βήμα πίσω, λες και θα ήταν ζωσμένος με εκρηκτικά. Ο Ibrahim όμως έκανε ένα βήμα μπροστά κάθε φορά και πλησίαζε τον καθένα από μας ξεχωριστά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »